Het is inmiddels maandag. Ben vandaag in Leon aangekomen. Officieel gaat de route ten zuiden van Leon langs, maar in Burgos had ik van een Spaanse gehoord dat Leon beslist niet overgeslagen kan worden. Gisteren uit Burgos vertrokken. Na Burgos is het een ander Spanje dan tot nu toe. Na wat hobbels wordt het vrijwel vlak. Werkelijk zeer uitgestrekte vlakten. In het boekje lees ik: Denk er goed om veel water mee te nemen. Op de eindeloze vlakten wordt het zomers vaak meer dan 35 graden heet en nergens is er bewoning op de bruingekleurde velden. Nu dus heel anders. Steeds starten met lange broek, fleece en knalgeel jasje. Na een aantal uren pel je langzaam wat uit. Om een uur of tien korte broek aan, omdat de zon op mijn zwarte lange broek begint te branden. Volg de hele dag de N120 weg. Een meer dan 200 km lange weg naar Leon. Meestal ligt het pelgrimspad (de echte ¨camino¨) er vlak naast. Hierop lopen erg veel mensen. Hoeden, stokken, nordic walking sticks...oud, maar nu ook veel relatief jonge mensen. Steeds meer besef ik dat ik een volgende keer moet gaan lopen. Gezellig in een groepje of lekker alleen. ´s Avond dezelfde mensen treffen. Geen verkeersdeelnemer zijn zoals ik op mijn fiets. Op de N120 is aan weerszijden een vluchtstrook van 1,50 breed, wat goed is te fietsen. Gelukkig is het zondag dus geen vrachtauto´s. Zo wie zo niet veel verkeer, omdat vlakbij een vierbaansweg wordt aangelegd, die ook al grotendeels klaar is. Toch blijft fietsen een heel andere bezigheid dan lopen. Ik hoor het van meer fietsers, trof ze ook vanavond weer, dat ze veel te snel gaan. Gisteren dus mooie vlakke route en wind in de rug. Zo nu en dan haal ik mensen in. Altijd even kijken naar het merk fiets. Haalde Gazelle in. Aardige Gazelle-Belg uit Antwerpen. Praat er een tijdje mee, fiets er zelfs naast, wat eigenlijk nooit kan. Ga na een tijdje maar weer liggen op mijn ligstuur, mijn favouriete houding, maar zit dan ook weer meteen boven de dertig km/uur. Haal later nog weer eens drie mensen in. Eén ervan fietst met nederlans vlaggetje: Koga Myata. Het is Mirjam uit Brabant, naar vanmiddag bleek, toen ik haar 20 km voor Leon weer tegen kwam. Ook zij maakt de laatste dagen dus meer dan 100 km/dag en raced dus door de camino...Gisteren om een uur of half vijf in xx aangekomen. Stadje halverwege. Naast kerk een aubergue. Duitse vrijwilligster achter de receptie tafel, kon vijf talen spreken. Ideaal. Op slaapzaal geslapen. Propvol, maar alles in perfecte staat. Fietsen (stuk of 7) mochten in garage van de ´priest´ staan. Gedouched (heerlijk!) en dan naar buiten. Liep meteen weer aardige Deense tegen lijf. Zat in Hostal, maar had slechte keuze gemaakt. Vervelend Spaanse gozer opzelfde kamer. Meteen televisie aan, zappen, veel lawaai maken, veel bla bla. Vroeg of ik wilder ruilen. Gratis. Toch maar niet. Biertje (halve ltr) gedronken. Me onderhouden met Duitse loopster en naar grootbeeld formule 1 race gekeken. Ondertussen een ander tafereel onder het grote beeld. Twee oudere Spaanse heren samen aan het roken. Een in keurig pak, met flinke sigaar, andere in trui met pet. Duidelijk allebei met veel schik aan het kaarten. Het plezier spatte er vanaf. Formule 2.
Het bier op. Snel naar Albergue gelopen, water gedronken, tanden gepoetst en naar de mis die om 19:oo zou beginnen, maar op één of andere manier al bezig was.
Geen orgel, priester is voorzanger. Weinig bijval. Intussen meer en meer mensen in de kerk. Van de 100 ca 50 peregrino´s. Na de mis een pelgrimszegen. Alle peregrino´s gaan naar voren en krijgen een korte orde van dienst uitgereikt. In alle talen worden stuk voorgelezen. Ik lees mee, behalve bij de Koreaan die voor mij zit en als enige zijn stuk leest.
Met een CD zingen we het hippe pelgrimslied. De priest vertelt hele verhalen kennelijk over pelgrimeren en de wonderen erbij. Een Spanjaard tracht alles te vertalen. Duurt me lang genoeg. Dan einde mis. Snel weg lopen. Weg oversteken naar restaurant voor een ´menu del pelegrino´. Ik arriveer er tegelijkertijd met de aardig uitziende Deense en voornoemde Duitse. Ik kijk even vragend rond en wordt meteen gewenkt. Met zijn vieren om een tafel. Twee Duitse vrouwen en de Deense die voortreffelijk Duits en Engels beheerst. Anderhalf uur zeer onderhouden zitten tafelen. Dan weer snel naar de Albergue, want 22:30 moet het stil zijn.
Om die tijd schuif ik stilletjes in mijn keurig klaar liggende slaapzak als een van de allerlaatsten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten