Fan Trapani nei Kûbaard

2011-06-09T01:38:00.000-07:00

Nei Boalsert op en del

2011-04-15T11:55:00.000-07:00

Hjoed nei Boalsert fyts en dat gie prima. Undanks in centimeters dikke bobbel op de knibbel gjin lêst fan it gewricht. Juster twa fytsboekjes kocht, sadat ik fan Rome ôf de "Reitsma routes" oppakke kin. Kocht yn Apeldoorn, de man woe se wol even yn Ugchelen bringe, wêr 't ik de earste dei bij freonen sliepe sil. No trije wiken hast net fytst, sil besykje de kommende dagen it fytsen wer wat op te pakken en te sjen hoe as de knibbel der op reageart. De route besuden ROME is lêsticht. De Cyclopista del solo is moai, mar it stik ûnder Rome is noch net útjûn. Ik haw al in moai rygje plaknammen, mar dêrmei belannest al gau op de gruttere diken. Oare mooglikheit is om hearlik 10 dagen rûn te fytsen op Sicilïe en dan mei de ferry nei Napels te farren.

Oer trije wiken ûnderweis nei Sicilië

2011-04-14T13:58:00.000-07:00

As alles goed giet landt ik op 9 maaie jûns yn Trapani op Sicilië. Twa dagen dêrfoar fyts ik nei Eindhoven, om dêrwei mei de fyts yn in doaze mei Ryanair te fertrekken.

Hoopje dat myn linker knibbel dan wat minder dik is, mar it sakket net hurd ôf.

Hast trije wike lyn, makke ik in beste smak, doe 't ik it grind yn in bocht oer de kop seach. De slymbeurs oer de 'knieschijf" hinne is dik, ûntstutsen en dat is in langdurige saak as ik de internet dokters leauwe mei. Net folle trochbloeding, dus traach herstel. Mar noch hieltyd gean ik der fan út dat it minsklik lichaam in soad reparaasje setsjes yn hûs hat. Lêst haw ik der fierder net fan, kin prima rinne en fytse ek wol, al haw ik no al 4 wiken nauwelijks mear fytst.

Bedoeling wie earst om nei de Noardkaap. Fascinearjend lânskip, foaral yn it noarden fansels en ek bysûnder dat op ein juni de sinne dêr altyd trochskynd. Mar der waard in famylje reunie pland op 16/17 juni, dus moat ik dan wer yn Nederlân wêze. Ik soe dan fiersten te betiid nei Scandinavie moatte. Net geskikt: kâld en dêr haw ik ferline jier al te folle lêst fan hawn, doe 't ik nei Santiago fytste.
Dus de plannen omsmiten en betocht om nei it suden ta. Op strún nei goedkeape tickets, kaam ik op it idee om foar in prikje fan Eindhoven nei Trapani te fleanen. Op 4 maaie moat ik noch sjonge as tenoar bij in Frysk Requiem yn Boalsert, dus is de ticket besteld op 9 maaie.

Mocht ik al in lêst krije fan de knibbel dan kin ik altyd it programma omsmite en mei trein as fleantút earder thus komme, mar nei Sicilië gean ik seker. Gemiddeld is it der begjin maaie 22 graden: Moai fytswaar.

woensdag 23 juni 2010

2010-06-23T14:16:00.000-07:00

Op dit moment twa dagen thús.

Ek fannacht haw ik foar myn gefoel de hiele nacht noch oan it fytsen west. Myn camino is noch net foarby...

Justermiddei fansels even nei mem ta. Wat kerweikes dien en oan de kofje.

Doe gie de tillefoan.

"Der is hjir immen dy 't dyn namme stean sjoen hat yn in kathedraal yn Frankryk. It is in ferrassing". Dus ik (op de fyts) nei hûs ta en ik stap tige benijd nei bûten, want foar it earst wie it ris oangenaam boppe de tweintich graden. Tige ferrast bin ik as ik der immen sitten sjoch wer mei 't ik it kontakt in jier as 6/7 ferlern haw, omdat er ferhuze, oare wegen yn syn libben gean woe. Hij hie fiif wiken rûn fan Le Puy nei de Pyreneeën en kaam tafallich yn de kathedraal fan Cahors en seach dêr tafallich yn it gastenboek. Dêr hie ik in tal wiken earder myn namme setten yn it gastenboek op oanstean fan in âld mantsje dy 't mij sa hertlik ûntfong dat ik him eins neat wegerje koe. Doe 't ik nei hûs fytste tocht ik daliks oan dat plak, want ik hie de moarns noch it nederlânstalige papier mei de stempels fan Cahors út myn foartaske opfiske. Ik hie it âld mansje beloofd dat ik de tekst fan it 'gebed voor de pelgrim' nochris besjen soe.

It wie in âlderprachtigste moeting justerjûn. It levere tige iepenhertige gesprekken op, wêrfan 't beide fûnen dat dit ris faker dwaan moatte soenen.

Werom blik.

Foar in part moat alles noch wat besakje, mar ek in soart haw ik al earder op in rygje besocht te setten. Ik haw yn de ôfrûne fiif wiken bysûndere dingen mei makke en sjoen.

Prachtige lânskippen sjoen. Ek de Nederlânske LF paden (lange afstand fietspaden) sprutsen mij tige oan. Der leit dus noch 6500 km op my te wachtsjen...

It temperatuer wie op inkelde dagen nei fiersten te kâld. Wol tige geskikt om te fytsen, mar net om even te sitten. Daliks wer klean oan, om te net beklomjen. Op campings sit dan dus ek elk safolle mooglik binnen, rjochtet de skûtelantenne op 't suden en sjocht wer nei RLT4....

Undanks dat ik best wit dat it om 'it ûnderweiswêzen' giet bliuw ik rjochte op elke dei flink wat arbeid te fersetten. Der moat wat gebeure. Dus earne hingjen bliuwe is der net fan kaam. Rustdagen hat ik ek net oan dien. Miskien soe dat mei in maat wol oars ferrinne kinne. Mar dy haw ik ûnderweis net fûn.

Foar my is dit grif net de lêste kear.

'kWol takom jier dizze reis best wer meitsje. Ik kaam ek in soad fytsers tsjin dy 't it foar in twadde as tredde kear diene. Ek bij de rinners kaam dat foar.

Twa opties hie ik betocht: Sjongend as rinnend

Takom jier mei (minimaal) in sopraan, in alt en in bas. Fia de westelike route op de fyts nei Santiago. Mei elkoar fytse is in kwestie fan achterelkoar oan fytse. Ofspraken meitsje oer wer hinne, dei ôfstannen op sa 'n manier dat it foar elk oangenaam bliuwt.
Jûns en oerdei kinst dan hjir en dêr besykje om mei elkoar fjouwerstemmich te sjongen. Dat kin yn de tsjerken dy 'st oerdei tsjinkomst as yn oare romten.
Rinnend, mar dan fanôf der Pyreneeën. Fanút Nederlân is it al gau 4 moanne, dat is tige lang. Boppedat is it beselligste part de twadde helte. Eventueel fanôf Le Puy as Vezelay/ Nevers.
Dit soe prima allinne kinne, mar eventueel ek wol wer yn kombinaasje mei boppesteande opset.

Wat ik dúdlik mist haw is de ferdjipping troch kontakten mei oare minsken. It wie der wol de

gelik, mar ek hiel faak net. Ik haw wol ferskeidene kearen pracht minsken troffen, mar dan stapte ik nei in kertier wer op de fyts en sij diene de rêchsek wer op en dan seagen we elkoar nei wer. Skande, want faak wie der noch safolle te bepraten.

Fan rinners hearde ik ek wol dat se graach in flink part fan de dei hearlik allinne rûnen. Oars kin it sa wêze dat de holle dy jûns te fol sit mei gedachten en ferhalen. Derom is it ek lekker om allinne te rinnen mei dyn eigen gedachten. Jûns kinst elkoar wer opsykje. Dat kinst ek ôfprate om sa de tried wer op te pakken. Mar guon rûnen ek wol dagen mei elkoar op, wat mei en sûnder praten kin.

Uteinliks is rinnen de ienige echte minslike tempo. Boppedat binne de measte paden frij fan de diken. Do binst gjin dielnimmer oan it ferkear. De fytser dy 't asfalt folget en snelheden hat tusken 7 en 50 km oere is dat eins konstant. Dat ferget al in soart fan syn oandacht tidens de rit.

Ik haw diverse boekentitels en website krigen wêr 't ik de kommende tiid nochris mei oan de slach wol, as gefolch fan petearen mei minsken dy 't ik moete haw.

Der komme dus noch wat sturtsjes achteroan.

Maandag 21 juni: Naar huis

2010-06-22T15:02:00.000-07:00

Om 5:45 exact gaat mijn wekker. Bij het licht van de telefoon pak ik veel spullen in. Ga naar de WC. Luchtbed leeg vouwen, slaapzak vouwen en oprollen...het hele ritueel. Duurt 35 minuten. Dan zit alles op de fiets. Zoek nog in het gras naar het kleinste imbussleuteltje, maar het is nog niet licht genoeg. Fiets even later weg in mijn knalgeel jasje. Moet eigenlijk het licht nog aan hebben. De daglengte is in het zuiden toch beduidend korter. Ik trap flink aan. Om kwart voor zeven ga ik met de fiets de vertrekhal binnen. Koop een fietsdoos en dan begint het stressige werk om de fiets er in te krijgen. Trappers eraf. Beide wielen eraf. Remblokken eraf omdat anders het wiel niet wil. De klok tikt door. Met een nat ruggetje lever ik bagage en fiets om half negen in. Eén voordeel: er is dan geen rij meer te bekennen.

Wat later dan het vluchtschema vliegen we weg. Twee lange uren zit ik finaal klem, ik kan echt geen kant op. Dan glijden we door de wolken. Ik herken Rotterdam en even later landen we op Schiphol. Vrij snel heb ik mijn bagage en ook de fiets. Knoop het spul op een bagage wagentje en rijd naar buiten. Bij een bank sleutel ik een flinke tijd, dan zit mijn trouwe fiets weer in elkaar. Ik laat de doos achter bij de bank en fiets weg. Amsterdam is goed aangegeven. Om kwart over twee ben ik bij Bronsgieterij Klijnstra waar ik anderhalf uur later weer vertrek. Het fietst heerlijk over het vlakke land. Tegen de wind, maar met konstante snelheid. Wel is de Spaanse methode veel sneller: gewoon over de vluchtstrook naar Friesland toe. Nu maak ik overal extra kilometers, rondjes enz. enz. Pas om kwart voor acht begin ik aan de afsluitdijk. De batterij is wat leger aan het worden, dus ik kan met moeite noch 25 km/uur vasthouden.

Gelukkig staat Siem op het monument. Maakt mooie foto's. Ik heb dorst. Siem rijdt weer verder op de motor naar de volgende stop bij het benzinestation en heeft daar drinken voor me en zoetwaren. Dat scheelt. We praten niet lang, dan koel ik te veel af. Ik ploeter verder. Op de kop van de afsluitdijk is het ook niet duidelijk waar ik als fietser langs moet. Na enkele keren heen en weer blijkt dat ik via Zurich moet. De wind is hier vrijwel ingekakt. Snelheid gaat nu weer naar 28. Via Witmarsum naar huis. Licht inmiddels op. Tegen half elf arriveer ik op de vertrouwde boerderij.

Zondag 20 juni

2010-06-22T14:53:00.000-07:00

Vandaag een eerste echte rustdag. Niet fietsen. Maar wat rondwandelen.

Sta wel weer op tijd op. Eet wat muesli en vertrek naar het strand. Het is een paar kilometer lopen. Mooie uitzichten op de enorme baai. Alles erg volgebouwd, maar er zijn nog mooie stukjes grindstrand. De kleinste stukje zijn ingenomen door naakt recreanten, daar ga ik me niet tussen begeven. Op een ander stuk ontdek ik een stukje met rederlijk fijn grind. Goed om even de liggen. Het is een komen en gaan van mensen. Ik bekijk hoe een vader een bang zoontje van veel te weinig jaren zo nodig windsurfen wil leren... Schrijf en lees, vertrek weer want de zon is ongenadig fel.

Mijn buurman heeft 's avonds de koffie weer klaar, de karbonades, groente... alles. Weer veel onderwerpen bij de kop.

Te laat begin ik met het vanmiddag uit een kontainer gepakte karton. Ik rol om mijn fietsframe karton, wat ik stevig vastzet met tape. De hele fiets wordt dan prima bescherm, want mor

gen moet het voorwiel ook 'los' in de fietsdoor worden gedaan, wat nog al eens tot forse lakschade lijdt. Om 23 uur slapen.

19 juni 's zaterdag

2010-06-19T12:07:00.000-07:00

Vanmorgen redelijk vroeg wakker. Het slapen op het luchtbed met bobbel valt niet mee.

Om kwart voor negen op de fiets. Weer naar beneden om geld te pinnen. Dan op weg naar het Noorden om in A Coruña een ticket te versieren. Niks meer naar Finisterre. Doe ik volgend jaar wel. Nu naar huis.
Ook vandaag valt het fietsen me zwaar. Het blijft maar op en neer gaan en de afstand is groter dan van te voren in geschat. Stop vaak even om te eten of drinken. Koop een vers brood en Roquefort. Mmm, heerlijk toch die pittige schimmelkaas...Koop bij een soort WELKOOP een stuk touw van 10 meter, dan kan ik daarmee één pakket mee maken van mijn fietstassen en tent.

Gelukkig is het vliegveld ten zuiden van de stad en ligt aan de route. Ik koop een ticket voor maandagochtend. Fiets verder naar de havenstad. Het is 18 graden. Ik lummel er wat om. Lees, eet en schrijf. Om vijf uur gaat de regionale tourist info open en die weet me te vertellen dat er in La Cruz een tweetal campings zijn. Aan de oostkant van de baai dus. Een uurfietsen, maar slecht 10 km van het vliegveld. Een zwaar ritje. De camping is super, maar vrijwel leeg. Ik zet de fiets neer en zucht daarbij flink. De nederlander die er met zijn tent staat vangt dat op en biedt mij een stoel aan. "Koffie" "Heerlijk!" We praten honderduit en buurman biedt aan om ook maar eten voor ons beiden klaar te maken. Zijn vriendin komt maandag met het vliegtuig wat mij eerst naar Amsterdam brengt en hij heeft dus alle tijd voor mij.

Het wordt een gezellige avond met gesprekken over van alles en nog wat. De man is 15 jaar geleden zelf ook naar Santiago gefietst. Heen en terug. Nu wil hij een fotorapportage maken van het pelgrimsgebeuren.

Na het eten en de wijn ga ik om half elf mijn slaapzak in. Zzzzzt

Freed 18 juni

2010-06-19T00:00:00.000-07:00

It is noch 65 km nei Santiago. De loft is blau en ik sit om acht oere op de fyts. Fan nacht sliept yn kontainer achtige hokken, mei netten deroerhinne spant, dy 't yn in enorme hal stiene. De orginele Albergue wurdt dit jier ferboud en fergrutte, fandêr dizze tydlike foarsjenning.

Yn de rest fan noard Spanje is it min waar, mei bulten rein. Hjir yn de noardwest punt is it goed. Justerjûn ek noch moai bûten sitten yn de sinne, om te lêzen. It lange stek bij de dyk wie fersierd mei in kleurige samling fan ûnderbroeken, shirts en sokken fan allegear maten en merken. Sa even sitte koe hast noait omdat it sels jûns altyd te kâld west hat.

No dus wer fierder. Gjin iten, sa op de fyts. Al gau kom ik wer in auto mei Paneria derop en keapje ik in bôle. No noch in gaadlik plak. It wurdt Touro, wêr 't delstryk op in terraske fan in bar-restaurant, wêrfan 't de lûken noch ticht sitte. Ik pak in stoel fan de steapel en jow my komfortabel oan in tafeltsje del. It Swissmade bûsmes snijd troch de kreakjende koarsten fan de stokbôle. Op de bôle it wenstige 'Camembert á tartiné', handich smarguod! Ik skriuw in oant ik wer bij bin: it opskriuwboek haw ik wer werom!!! It siet yn de rjochter foartas, mar wie yn tusken de foering en it plestyk frame treaun.

It fytsen giet net sa geweldich. Ik bin de ôfrûne dagen yn rap tempo oer de bergen flein, fielde my sa sterk as in bear, mar de spieren dogge my no sear.

Ik tink noch gauris oan de wurden fan de 'filosoof-oan-de-Maas'. "Waarom denk jij in kilometers? Voor wie wil jij je zonodig bewijzen? Is het voor de ander, moet het voor jezelf?"

Ik wit it noch hieltyd net, mar betink faak dat it noch hieltyd yn my sit. Ik moat nei Santiago en dus ik mar sa hurd mooglik, dan is it ek mar wer dien. Juster wiene der in ploeg Spanjaarden. 8 man mei mountainbikes, gjin bagage. In njoggende man riedt yn it buske wêr 't alle bagage yn opslein wie. Om de safolle kilometer stie it buske dan wer op in strategysk plak neist de dyk.

De ploech ried my foarby doe 't ik nei in iterskoft even hiel rêstich wer op gong kaam.
En ja, as ik foarby fytst wurdt, dan besykje wol even as ik se bijhâlde kin. Al gau helle ik de sturt wer yn en fytste ik achter de trije taaiste rakkers oan. Gie de dyk wer tefolle omheech, dan levere ik op harren yn, mar waard it wer flakker dan koe ik er wer by komme. Op de fyts sit ik dan te rekkenjen. Sij hawwe in lichtere fyts, gjin bagage. Bij 9 km/oere is de faktor lucht- en rolweerstand minimaal, mar telt foaral it gewicht. Dat is foar my wol 25 kilo extra, dus op it flakke moat ik al dizze minsken wol oankinne. Nei in skoft klimmen, kaam er fansels ek wer in stik mei flak en licht dalend, dus helle ik ek dy lêste trije wer yn en liet se achter

mij. De mannen laken, mar ek de sterkste yn it giele shirt koe my net bij neikomme. Giet it nei ûnderen dan wurkje ik like hurd as nei boppen en bliuw trochtraapjen oant 50 km/oere. En dit ûndanks de filosoof. Ik bliuw it moai finen om de krachten te mjitten. Moat ik best wolris ûnderfine dat oaren mei like folle kilo's hurder omheech geane...

Ik stap wer op. Set de stoel wer op de steapel. De lêste side fan it routeboek leit iepenslein. Yn de sydkant stiet faak de tekst klim. It liket mar net op te hâlden. Sa no en dan sels in stikje rinne. As wie ik wer yn de Ardennen.

Dan stiet der samar it boerd neist de dyk: SANTIAGO. Neat net sa as by oare stêden. Faak komst fanút de bergen en sjochst de stêd prachtich lizzen yn in brede delling. Mar net by Santiago. Heuvels mei húskes, flats, gjin struktuer yn de sjen. Gemeen dalend diken, mar dus ek steil klimmen yn de stêd. Soad stopljochten, waardeleas asfalt, dus goed útsjen foar gatten, putten en los grind. Ik kom op 't lêst yn de historyske kearn, wat my ek al net bot enthousiast makket. Gebouwen net botte âld, neat net folle sfear. Ynienen haw ik sicht op in stik fan de cathedraal. Dy komt oerien mei myn gefoel oer de stêd: goar, begroeid mei mos, farens en as se net op tiid snoeie, groeie de beammen straks út it dak. Op itselde strjitsje sjoch ik ynienen allegear pelgrim. Rinnners mei harren swiere rêchsekken en fytsers. Se steane foar in gebouwtsje. Hjir is wat te rêdden, dus ik slút my der bij oan. De fyts kin yn in hal fan in histoarysk geboutsje parkeard wurde en dan mar oanslute yn de lange rij. Ik seach minsken nei bûten kommen mei 'compostolaten'. It bewiis datst de tocht helle hast, neidatst binnen dyn 'credential' mei alle samle stempels ynlevere hast. Ik sit noch te betinken 'fyn ik dit wol leuk', mar gean dochs mar stean yn de rij om mij sa as ko op de feemerk driuwe te litten. It kostet trije kertier. Al my al wurdt ik makket my dit alles net blij. Seare skonken, net gesellich, goare kathedraal dy 't it net hellet by dy fan Burgos as dy fan Leon. It sjen nei de rinners dy 't de camino folle yntenser belibbe haw. Ik meitsje bûten noch wat foto's, druk foar in pear stellen noch wat fototastellen ôf. Dan freegje ik oan in stel plysjes, wêr 't ik in camping fine kin. It is op de rânne fan de stêd. Twa gemene klimmen liede derhinne.

Op de camping set ik myn tinte op in terrassen camping op in diel mei allegear tintsjes fan fytsende Santiago gongers. Allegear binne se hjoed as juster yn Santiago oankommen.

Ynmiddels set ik de tinte tige hurd op, troch alle ûnderfining fan ôfrûne moanne. Dan in douche en nei ûnderen, de stêd yn. Yn in supermerkado fyn ik in setjes simpele steksleutels, wêr 't ik oer twa dagen dan myn trappers fan de fyts draaie kin. Yn in Mac Donals yt ik in kipburger en wat lekker iis. Jûns wer in rûntsje troch de stêd. Op in soad plakken wurdt op trottoirs barbequed. It docht bliket dat al dat fleis bedoeld is as tapas bij wyn/bier. Ik bestel wer ris in vino tinto en krij der even letter in boardsje mei fleis by serveard. Ynklusyf. Sa kinne de Spanjaarden healwei tsienen wol helje (21:30 itenstiid) De Chinees is jûns iepen fan 20:30 oant 24:00.

Oan de oare kant fan de dyk in lyts restaurantsje. De stêd sit der barstensfol mei. Oan de wand in grut skerm mei fuotbal. Ik nim in simpel menuutsje en sjoch de twadde helte fan Ingelân-Algerije.

Toen ik gisteravond thuis kwam, bleek Halbe mij twee keer gebeld te hebben op de mobile.

Ik had de telefoon bij me, maar heb het niet gehoord. Halbe had nl. geprobeerd om via internet en de creditcard een vliegtuigticket te kopen. Maar dat lukte niet, omdat er een reader voor nodig was om de sessie te volbrengen. Hij had mij alle gegevens gemaild en of ik dat dan wilde proberen.

Toen ik thuiskwam en de computer aanzette, bleek bij mij internet eraf te zijn. Geen verbinding.

Dus maar weer naar Halbe ge-sms't. Vreemd dat je met de creditcard een reader nodig hebt. Ik dacht, dat hij dan wel iets verkeerd zou hebben gedaan.

Ondertussen had ik al allerlei opties uitgedacht om toch die ticket te kunnen bemachtigen en dat ge-sms't. En toen om 21 uur, na herhaaldelijk gecheckt te hebben, kreeg ik verbinding. Toen eerst Halbe maar gebeld of hij n.a.v. mijn sms nog actie ondernomen had, maar hij had mijn sms'jes niet gelezen.

Goed, dan kon ik proberen of het bij mij wel lukte. Alle creditcard gegevens had ik van Halbe gekregen, maar met hetzelfde resultaat: de reader was nodig. Een andere betaalmogelijkheid was Paypall, maar ook daar moesten allerlei gegevens ingevuld worden.

Toen gegoogled om te kijken of het normaal is, dat je de reader nodig hebt bij betalingen met de creditcard en ik vond daar allerhande scheldkannonades op die belachelijke toepassingen.

Na een drukke dag met veel traplopen op het nieuwe adres van Grytsje, hie ik myn nocht. Ik heb Halbe ge-sms't dat het niet lukt. Ik kreeg een sms terug, dat hij morgen (vandaag) op de fiets zou stappen, naar A Coruna en daar contant een ticket zou kopen.

Als alles nu lukt, komt Halbe dus maandag thuis!!

Na bijna 5 weken.

donderdag 17 juni 2010. 10.30 uur

2010-06-17T01:39:00.000-07:00

Ach ja, ik dacht; Halbe zit misschien aan zijn verlate ontbijt of aan de koffie. Wij hadden de koffie op, dus daarom maar even gebeld.

Hij zat in Saria aan de koffie. Om op te warmen.

Hij was vannacht de enige gast geweest in de Albergue. Om 9 uur was hij vertrokken. Eerst bergafwaarts.

Het was steenkoud: 4 graden. En wat niet meehielp, was het feit, dat hij met een gang van 40 km / uur naar beneden sjeesde. Hij had alle kleren aangetrokken, die beschikbaar waren, zelfs wanten.

Nog niet gebruikt, maar wel meegenomen, voor het geval dat. En dan moet je ze in Spanje nog gebruiken, wie had dat gedacht. Halbe vertelde, dat de mensen ook helemaal van slag zijn. Op de straten staan de stoelen voor het terras opgestapeld en je kan zien, dat ze in geen tijden gebruikt zijn. De mensen lopen in de winterjas met mutsen op!

Het is nu nog 130 km naar Santiago en Halbe verwacht daar morgen te arriveren.

In het boekje stond, dat het Ijzeren Kruis (waar de stenen verzamelplaats is) veel energie zou vergen en dat het verstandig zou zijn om van tevoren veel rust te nemen. Maar dat ging heel goed. Het verbaast Halbe, hoe gemakkelijk hij nu een pas kan beklimmen. Hoe weinig moeite het kost. De conditie is behoorlijk op peil na deze tocht.

Het plan is nu om morgen in Santiago aan te komen. Dan zijn er diverse opties:

Vanuit Santiago met Easyjet - nadeel tussenstop.

Vanuit La Carogna met Fulling air?? - 80 km verder maar een rechtstreekse vlucht.

Maar hij wil eigenlijk ook nog naar Finistère en daar 2 of 3 dagen blijven.

Ik kan er dus vanuit gaan, dat hij mits volgende week weer naar huis komt.

Wanneer Halbe terug is, kunnen de foto's ook bij de verhalen geplaatst worden. De foto's zijn er, maar ik weet niet waar ik ze moet plaatsen.

Een zorgenpunt is, waar Halbe ook over in zit, dat zijn opschrijfboekje onvindbaar is.

Gisteravond had hij zitten schrijven en vanochtend kon hij het nergens vinden. Overal gezocht, zelfs onder het matras, maar niks gevonden.

Zijn hoop is nu, dat hij het boekje in de verkeerde fietstas heeft gestopt. Voor alles heeft hij zijn vaste plek, dus dat lijkt hem erg onwaarschijnlijk, dus daarom deze zorg.

dinsdag 15 juni

2010-06-15T08:17:00.000-07:00

Vannacht om half twee naar bed. Prima geslapen. Wel elk uur even wakker, maar dat is niet ongewoon. Telefoon achter spiraal van bovenbed geplaatst, kon ik gemakkelijk de tijd de
nacht door volgen.
Opgestaan om half negen. Mijn kamergenoten waren op één na weg, alleen een man uit Madrid lag nog. De stad uit geprobeerd te fietsen. Altijd lastig, ook nu weer. Vond een Lidl. Wat eten gekocht, zodat ik ergens een warme maaltijd kan bereiden. Ook kaas, maar geen brood te vinden. In een dorp na een uurtje fietsen botste ik bijna tegen een bestelbusje op. Er stond een man bij, met een groot brood in zijn hand. Aha: Pan. Ik zeg pan en de bestuurder duikt achterin en duikt uit één van de vele papieren graanzakken een mooi brood op. Hij doet er een zakje omheen, drukt het brood in mijn hand en loopt zo weg. Wuift nog even met de hand en verdwijnt door een openstaande deur.
Ik doe het brood onder de klep van mijn rechterachtertas en ga op zoek naar een plek om lekker te ontbijten. Een kilometer later haalt het witte bestelbusje me in. De bestuurder toetert en wuift.
In het volgende dorp vind ik na een aantal smalle straten een pleintje met stenen banken. Redelijk uit de wind, die ook vandaag weer flink waait. Ik gooi bijna alle tassen van de fiets, dan heb ik plezierig alles om me heen. Voor koffie zie ik al dat het te hard waait. Op de bank eerst een kussen. Het is een graad of 13, maar de zon schijnt redelijk tussen de wit opbollende wolken door.
Ik eet, drink ananassap en schrijf een stukje. Dan maar weer verder. Het idee is om naar Astorga te gaan en vandaar uit dan morgen over een eerste pas.
Het landschap is nog steeds vlak. In de verte zijn de grijs-blauwe bergen zichtbaar. De grond is hier uiterst schraal aan het worden. Geen uitgestrekte graanvelden meer. Armetierig sprietjes, het doet aan de hoge veluwe denken. De dorpjes zijn ook al even armetierig. Op alle kerktorens enorme ooievaarsnesten, wat na Burgos steeds het geval is. Geniet er weer van wanneer ik zie hoe zo´n vogel een bel centreert en moeiteloos in de lucht omhoog draait. Ook verschillende keren zie ik boerenzwaluwen. Sinds een aantal dagen geen gele morgenster meer, die ik heel Frankrijk door in de bermen zag staan. Ook nog na de Pyreneeën. In de steden vaak veel gierzwaluwen, voor de rest erg weinig vogels.
Ik fiets gestaag verder. Nu ik weet dat ik weinig afstand wil maken, is de zin er ook niet naar. In een dorpje twijfel ik even. Zie twee fietsers staan. Martin en de ¨Gazelle Belg¨. Ik word hartelijk begroet. Toen ze vanmorgen beiden vertrokken lag ik nog. Gezamelijk fietsen we verder over nu zeer rustige binnenwegen.
Dan een eind over de hier zeer drukke N120 richting Astorga. Het is nog 26 kilometer. De route maakt enkele omwegen. Over een prachtige oude boogbrug, waarmee ze aan het restaureren zijn kom ik aan in een stadje. Veel touristen, veel bars etc. Ik raak mijn amigo´s kwijt. De Belg twijfelt wel vaker en was blijven staan. ik volg netjes de kronkelende route naar Astorga. Fiets omhoog de vesting in. Vind er niets bijzonders, alle oude huizen verdwenen, of ik fiets op de verkeerde plaats. De electronische borden geven temperaturen aan van 14 tot 16 graden. Heb ook de hele tijd mijn jas en lange broek aan. Met de harde wind voelt het nog kouder aan. Vind niks aan Astorga. Zie twee Spaanse fietsers, ga er maar achteraan. Wellicht weten zij een Albergue. Ze blijken gewoon de route te volgen (gele pijlen op de weg) Ik haal ze in en besluit maar verder te gaan. Het regent even, maar het houdt ook weer op. Dan weet ik het even niet meer. Volg de borden en hobbel door een wel zeer bijzonder dorp met middeleeuwse bestrating. Voor mij weer twee fietsers. Na het dorp een afdaling op asfalt en na de brug weer omhoog. Ik race naar beneden, boven aan ben ik bij het tweetal: Martin (de Ier) en de Gazelle Belg. Hij blijkt Willy te heten (60) Gezamenlijk fietsen we door. In een dorp een km of 15 voorbij Astorga zijn twee Albergues. Het weer houdt zich goed. Douchen (één douche en WC voor een man of 20) Kost weinig, man verdient wel aan het restaurant en café. Ik ga naar het restaurant. Voetballen. Ga meteen even achter een computer zitten en typ dit verhaal. Erger me aan de sigarenrook, wat wij niet meer gewend zijn.
Morgen maar eens zien of het nog wat omhoog wil. Nog ca 250 km tot Santiago

Maandag 14 juni 2010

2010-06-14T15:56:00.000-07:00

Vanmorgen voor zes uur wakker. Veel geritsel. Mensen met lampjes, gefluister... geschuifel.
Tijd is een schatting, mijn GSM hangt beneden aan een stopkontact te bungelen. Begrijp nog steeds niet wat deze mensen bezield om zo nodig om zes uur de stad uit te willen. Je ziet weinig en het wordt vandaag ook geen 20 graden.
Half zeven gaat het licht op en...er klinkt muziek door het hele gebouw. Taizé achtige liederen. Meerstemmig. Passend bij de zustertjes.
Ik ben zo ingepakt: geen tent enz. Dus alles op de fiets en naar de bakker. Nog niet open, pas om zeven uur. Ga naar restaurant: pelgrims ontbijt voor 4 euro. Na tijdje komt de bekende duitse bij me zitten. Om kwart over zeven koop ik een heerlijk vers brood. Dan spring ik op de fiets.
Om kwart voor tien ben ik 50 km verder. Hele stukken fiets ik met groot gemaakt boven de dertig. Een lekker gevoel, maar zo fiets je ook snel naar het einde van de tocht. In het stadje waar ik aan kom, zoek ik om een fietsmaker (aangegeven in boekje) Vind hem en hij pompt even mijn achterband op naar 4 bar. (kan ik nog sneller :-) De band werd zacht. Mijn mooie pompje mist een rubbertje, dus nu kan ik er weer tegenaan. Even verder een superstek: Uit de wind, houten bankjes, fonteintje. Fiets geparkeerd. Koffie zetten en vers stokbrood met camembert. Na twee royale bakken koffie schrijven en lezen. En ja hoor: Mirjam fietst langs, de brabantse met het opvallende vlaggetje. We spreken even. Ze gaat weer. Even later stopt een Ier, woonachtig in Australië. Werkzaam in duurzaam bouwen. Leuke discussies geeft dat. Hij fiets weg en ik denk dat ik beiden na een halfuur wel weer zal inhalen.
Stad uit. Altijd lastig. Ik kijk op de borden en vind weer de N120. Totaal geen verkeer erop. Het gaat weer supersnel en ik zit maar te kijken of ik al een glimp fan Mirjam of Martin opvang: niets.
Ik snap er niets van. De kilometer telt maar door. Na 35 kilometer vind ik op mijn kaartje het dorp waar ik ben. Ik had nu in een dorp 18 km van Leon moeten zijn, maar zie dat Leon nog 36 km is. Ik ben veel te ver naar het zuiden gereded en heb een route die kaarsrecht loopt over een mooie wit aangestampt pad gemist. 16 km voor niks...
De wind begint best toe te nemen, zoals vaker ´s middags. Ik beuk er tegenop, tussen de 22 en 26 km / uur. Wanneer ik in bedoeld dorp aankom, komt net Mirjam van rechts aangefietst. Tijd voor middagpauze. Helaas in geen van de restaurant een sportkanaal voor de televisie (pay channel..) We kunnen het nederlandse team niet zien spelen.
Dan de laatste 17 km naar Leon. Nu heel drukke weg. Smal strookje. Onplezierig, ook vanwege de wind. In het centrum wacht ik op Mirjam. Zie haar niet langskomen. Tref een Oostenrijker. Lange vent met bril en wit petje, midden in het stadscentrum. Hij verwijst met naar een jeugdhotel aan de rand van Leon. Hele nacht open. Aubergue in centrum al om 21:30 dicht..
Keuze is duidelijk. Ik stap binnen op kamer 20 en wie zie ik daar staan: de Gazelle belg van gisteren. Vertel hoe ik hier terecht kwam blijkt dat hij via dezelf lange man met wit petje naar hier is verwezen! Enkele minuten stapt Martin, de Ier in onderbroek de kamer in.
Ik douche, leg bed klaar. Fiets op slot aan hek en ga de stad in. 25 minuten lopen. Ook wel lekker. Bellen met mem. Duik wat café´s in. Is niks. Weer een. Gezellige boel. Bestel Vino tinto. Krijg glas rode wijn met bordje tapas. Eén Euro. Vraag niet hoe het kan, maar geniet ervan. En dan staat hij daar. Blik van herkenning: de lange man, maar nu zonder petje. Hij is in nabijheid van drie vrouwen. Al dagen vertelt hij. Is Oostenrijker op de fiets, maar doet niet meer dan 30 km per dag. Geniet volop. Volgende keren beslist LOPEN! Spreekt uitstekend frans met Canadese uit Quibeque. Leuk uurtje, maar ze moeten op tijd naar Albegue. Slenter weer stuk
je rond en zie opeens fiets met aanhanger aan een paal staan. Hier moet ergens de jonge Italiaan zitten. Loop een restaurant binnen. Daar zit hij al. Aan het bier, de duitssprekende zuid tiroler die zijn werk heeft opgezegt om de camino te doen.
¨Man ist nur einmal jung...¨, verteld hij eerder vanmiddag.
Doet ook zo weinig mogelijk kilometers, alleen over de paden van de camino.
Ik krijg zin in eten.
Vind een pizzaria. Naast mij een keurig man. Ook alleen aan een tafeltje. Ik herken hem. Als hij terug komt van de WC spreek ik hem aan: Peregrino!
Man komt uit Oostenrijk en bleek gisteren ook in de kerk te zijn geweest.
Ook hij doet steeds te veel kilometers en zegt ook dat het anders moet. Hij schuift meteen bij me aan en we hebben een gezellige samenzijn. Blijkt ook piloot te zijn. Zweefvlieger en motervlieger. Daar moeten we het natuurlijk even uitgebreid over hebben. Om kwart voor twaalf loop ik weer alleen door de stad oostwaarts. Heb een kaartje bij en heb de albergue snel gevonden. Computer is vrij en dus nog maar even internetten en mailen. Half twee naar bed. Plan om morgen niet voor 10 uur de stad uit.
Einde van alweer een bijzondere dag.

Zondag 13 juni

2010-06-14T15:25:00.000-07:00

Het is inmiddels maandag. Ben vandaag in Leon aangekomen. Officieel gaat de route ten zuiden van Leon langs, maar in Burgos had ik van een Spaanse gehoord dat Leon beslist niet overgeslagen kan worden. Gisteren uit Burgos vertrokken. Na Burgos is het een ander Spanje dan tot nu toe. Na wat hobbels wordt het vrijwel vlak. Werkelijk zeer uitgestrekte vlakten. In het boekje lees ik: Denk er goed om veel water mee te nemen. Op de eindeloze vlakten wordt het zomers vaak meer dan 35 graden heet en nergens is er bewoning op de bruingekleurde velden. Nu dus heel anders. Steeds starten met lange broek, fleece en knalgeel jasje. Na een aantal uren pel je langzaam wat uit. Om een uur of tien korte broek aan, omdat de zon op mijn zwarte lange broek begint te branden. Volg de hele dag de N120 weg. Een meer dan 200 km lange weg naar Leon. Meestal ligt het pelgrimspad (de echte ¨camino¨) er vlak naast. Hierop lopen erg veel mensen. Hoeden, stokken, nordic walking sticks...oud, maar nu ook veel relatief jonge mensen. Steeds meer besef ik dat ik een volgende keer moet gaan lopen. Gezellig in een groepje of lekker alleen. ´s Avond dezelfde mensen treffen. Geen verkeersdeelnemer zijn zoals ik op mijn fiets. Op de N120 is aan weerszijden een vluchtstrook van 1,50 breed, wat goed is te fietsen. Gelukkig is het zondag dus geen vrachtauto´s. Zo wie zo niet veel verkeer, omdat vlakbij een vierbaansweg wordt aangelegd, die ook al grotendeels klaar is. Toch blijft fietsen een heel andere bezigheid dan lopen. Ik hoor het van meer fietsers, trof ze ook vanavond weer, dat ze veel te snel gaan. Gisteren dus mooie vlakke route en wind in de rug. Zo nu en dan haal ik mensen in. Altijd even kijken naar het merk fiets. Haalde Gazelle in. Aardige Gazelle-Belg uit Antwerpen. Praat er een tijdje mee, fiets er zelfs naast, wat eigenlijk nooit kan. Ga na een tijdje maar weer liggen op mijn ligstuur, mijn favouriete houding, maar zit dan ook weer meteen boven de dertig km/uur. Haal later nog weer eens drie mensen in. Eén ervan fietst met nederlans vlaggetje: Koga Myata. Het is Mirjam uit Brabant, naar vanmiddag bleek, toen ik haar 20 km voor Leon weer tegen kwam. Ook zij maakt de laatste dagen dus meer dan 100 km/dag en raced dus door de camino...Gisteren om een uur of half vijf in xx aangekomen. Stadje halverwege. Naast kerk een aubergue. Duitse vrijwilligster achter de receptie tafel, kon vijf talen spreken. Ideaal. Op slaapzaal geslapen. Propvol, maar alles in perfecte staat. Fietsen (stuk of 7) mochten in garage van de ´priest´ staan. Gedouched (heerlijk!) en dan naar buiten. Liep meteen weer aardige Deense tegen lijf. Zat in Hostal, maar had slechte keuze gemaakt. Vervelend Spaanse gozer opzelfde kamer. Meteen televisie aan, zappen, veel lawaai maken, veel bla bla. Vroeg of ik wilder ruilen. Gratis. Toch maar niet. Biertje (halve ltr) gedronken. Me onderhouden met Duitse loopster en naar grootbeeld formule 1 race gekeken. Ondertussen een ander tafereel onder het grote beeld. Twee oudere Spaanse heren samen aan het roken. Een in keurig pak, met flinke sigaar, andere in trui met pet. Duidelijk allebei met veel schik aan het kaarten. Het plezier spatte er vanaf. Formule 2.
Het bier op. Snel naar Albergue gelopen, water gedronken, tanden gepoetst en naar de mis die om 19:oo zou beginnen, maar op één of andere manier al bezig was.
Geen orgel, priester is voorzanger. Weinig bijval. Intussen meer en meer mensen in de kerk. Van de 100 ca 50 peregrino´s. Na de mis een pelgrimszegen. Alle peregrino´s gaan naar voren en krijgen een korte orde van dienst uitgereikt. In alle talen worden stuk voorgelezen. Ik lees mee, behalve bij de Koreaan die voor mij zit en als enige zijn stuk leest.
Met een CD zingen we het hippe pelgrimslied. De priest vertelt hele verhalen kennelijk over pelgrimeren en de wonderen erbij. Een Spanjaard tracht alles te vertalen. Duurt me lang genoeg. Dan einde mis. Snel weg lopen. Weg oversteken naar restaurant voor een ´menu del pelegrino´. Ik arriveer er tegelijkertijd met de aardig uitziende Deense en voornoemde Duitse. Ik kijk even vragend rond en wordt meteen gewenkt. Met zijn vieren om een tafel. Twee Duitse vrouwen en de Deense die voortreffelijk Duits en Engels beheerst. Anderhalf uur zeer onderhouden zitten tafelen. Dan weer snel naar de Albergue, want 22:30 moet het stil zijn.
Om die tijd schuif ik stilletjes in mijn keurig klaar liggende slaapzak als een van de allerlaatsten.

Update fanút Sante Domingo

2010-06-12T03:56:00.000-07:00

Vanmorgen vertrokken met grijze lucht. Eerste spatjes vielen ook. Wegen nat. Op weg richting Burgos. De hele dag nauwelijks droge momenten. Het weer in Spanje is helemaal van slag. Terwijl het om deze tijd ´s middags 35 gr zou moeten zijn moeten we het hier doen met 17-18 graden. Daarbij redelijk neerslag, wat het allemaal heel anders maakt. Voor het fietsen niet zo ´n groot probleem, want anders was je overdag nat van het zweet.

Donderdag naar Logronos gefietst. Redelijk luie dag: 65 km vanuit Porte La Reina (of zoiets) Daar op camping behorend bij Albergue gestaan. Leuke ploeg mensen om de tafel. Veel Nederlandse fietsers (7) Ook Yvonne een vrouw van 62 die ik eerder die dag had aangetroffen bij een bijzondere kapel met achtkantige ombouw. Zij kampeert in een minimaal tentje en doet al jaren elk vakantie een lange afstands fietstrip. Woont tijdelijk met man in Indonesië, vanwege een Tsunami projekt van de VNG. Veel gespreksstof. Gegeten in de Albergue, halve liter wijn erbij (standaard)
Wil dus goed slapen.

Volgende dag vertrokken (vrijdag) Zonnig, half bewolkt. Mooie uitzichten, echt weer even genieten. Veel lopers gezien, die vaak een eindje vanaf mijn saaie rechte N120 weg hun gaan gaan.. Leicht gaat hier uit, waarschijnlijk moeten we slapen (22.30)

Tegen de middag werd het al bewolkt en op de namiddag begon het te regenen. Ik was in de stad Logrono aangekomen en in het centrum, waar altijd de Albergue is naast de hoofdkerk, stond een stel nederlanders, die net verwezen waren naar een andere Albergue. Een vriendelijke Spanjaard reed met zijn BMW voorop en zo was het snel gevonden. Plek genoeg. Fietsen binnen. Was feest in de stad, dus na douchen en verkleden meteen de stad in gelopen. Drukke boel met veel aktiviteiten. Inmiddels was het weer droog geworden, maar zo nu en dan een bui: Leuk gezicht hoe alle mensen dan een droog heenkomen zoeken. ´s Avonds gegeten in restaurantje naast de Albergue. Menu de Pelegrino. Meisje komt steeds even langs om vier of vijf keuzen te tonen van volgende gang. Even aanwijzen en het is zo voor elkaar. Gesproken met Italiaans stel. Zij kon niet zo goed bergop had ik al gezien. Hij wel. Zijn broer en zus en hebben veel lol.
Vroeg slapen. Prima bedden en geen gesnurk.

Zaterdag ... juni 2010

Eerste pelgrim sluipt om zes uur weg. Meesten staan wat later op. Ik ben ook zo weg. Vind na een paar honderd meter al een zaakje waar ik een brood koop. Bij benzinestation versier ik een kuipje met Camembert. Twintig kilometer later vind ik een droge plek waar ik het komplete brood opeet. Regent maar door. Pak alles weer goed in. Ook plastic zak over mijn voortas. Wil paspoort niet weer helemaal doornat hebben....
Gele jasje lekt wel door, maar heb er verder niet veel last van. De korte broek had ik al gauw weer verwisseld voor de lange fietsbroek. Velen fietsen met blote natte benen, maar ik hou liever de spieren warm. Zo bereik ik San Domingo, en bekijk ik natuurlijk de beroemde kerk waarin hoog aan de muur het kippenhok bevestigd is. De haan kraait ook nog. Bijbehorende legende heb ik Pastoor Jan van der Wal eens prachtig horen vertellen. Dat het werkt is duidelijk: het is best druk. Er is veel werk van gemaakt met allerlei moderne middelen: Flatscreens en aanraakschermen bij de vleet. Museum in het naastgelegen klooster. Entree 2,5 Euro, kerk staat er dan ook prima bij. Fiets weer verder in der motregen. Dan kom ik in een dorpje waar een keurig gebouwtje staat als info centrum voor de camino. Zet mijn fiets onder het overstekende dak. Ik zie een computer staan. Kan zo internet op om een verhaal in elkaar te timmeren. Intussen begint het gigantisch te regenen! Heb ik even mooi mazzel. Vele fietsers komen nu schuilen. De lopers gaan gewoon door onder hun gekleurde capes. Soms hele groepen. Zie nu ook voor het eerst de z.g. light pilgrims. Mensen die zonder bepakking lopen. Er zijn ook busje die je vijf kilometer voor een stad uit kunnen zetten. Je moet dan helemaal naar het centrum lopen.
Iedereen doet de camino op de eigen wijze. Ook met de auto. De hele route allemaal grote blauwe borden met schelp en camino tekst. Aangelegd sinds de camino wereld erfgoed is geworden.

Het is weer redelijk droog wanneer ik doorga.

Tref een stel Spanjaarden aan met mountain bikes, de gebruikelijke fietsen van de Spanjaarden. Zij volgen daarmee de echte camino. Het was echter nu zo ´n smerige en slipperige boel dat ze de boel schoon maken en verder gaan over de verharde weg. Intussen zie ik ook weer hetzelfde dubbel stel Nederlanders arriveren die hier een Albergue zoeken.
Ik besluit nog 45 km door te gaan en proberen of ik Burgos kan halen. Nog een aantal kilometer flink klimmen. Loop zo nu en dan een stukje. Wanneer er weer een wit gordijn aan komt waaien, passeer ik net een bushokje. Fiets kan erin. Gauw alles uit de tassen. Fleece aan, kussen op de stenen bank en de brander aan: Olie van de sardines, dikke ui snijden en daarna blik linzen en blik mais. Flink paprika poeder en flink kerrie poeder kleuren het geheel. Na een kwartier heb ik er een flinke kluif aan. Uiteraard zo eten uit de pan. Inmiddels heeft het flink geregend, maar weer ontspring ik behoorlijk de dans.
Na de klim weer naar beneden, er volgt wel een dertig kilometer voornamelijk afdalen. Veel industrie terreinen. Veel flats voor in het centrum te komen. Kom nog een AlDI tegen, waar ik wat eten koop. Je weet maar nooit.
Bij de prachtige kathedraal kom ik in een mooi binnenstad. Aan alles is te zien dat dit een stad is waar het zomers bruist van leven. Nu is het niet druk ( 18:00 uur) Via de Tourist Information kom ik aan het adres van de Albergue. Er is nog plek. Zes verdiepingen. Honderden slapers.
Prijs € 4,- voor een nacht. Kom ik de tweede verdieping terecht. Slaap boven een Koreaantje. Klein ding uiteraard, maar ze spreekt goed Engels. Daarnaast een Duits stel welke de camino voor de tweede keer loopt (vanaf Pyrineeëen) Beiden in de zeventig. Ze gaan plat om negen uur. Ik ga naar de centrale hal en zie dat daar de Spanjaarden van eerder op de dag ook gearriveerd zijn. Hij plakt een band. Ging 200 m voor de Albergue plat!
Met hen nog een stukje door de stad gelopen. Leuk dat ze beiden behoorlijk engels kunnen, met de meesten wordt het helemaal niks!
Geen eten in een restaurant. Ik moet op tijd binnen zijn. Gelukkig heb ik vanmiddag een flinke warme hap gehad in het bushokje.

woensdag 9 juni 2010

2010-06-09T11:07:00.001-07:00

Gisterenmorgen uit Oloron St Marie vertrokken. Het was geen goed weer, maar ik heb het er maar op gewaagd. Het was altijd nog mogelijk om op 40 km nog een camping te nemen. De bewolking hing erg laag, maar het was ook nog vroeg, dus die kon wel optrekken. Altijd maar positief denken. Op de camping was nog een Belgisch stel (ca 65 jr) die ook over de pas moesten. Waren van plan om dat in twee etappes te doen, dus naar die camping te fietsen op 40 km afstand. Ik ben om acht uur weggefietst. Bij de belgen nog een redelijke voorraad muesli gegeten (gewoon droog oplepelen uit de zak) Op zoek naar een bakker. Helaas vond ik die pas om tien uur, na twee uur langzaam omhoog fietsen. Tot zover geen problemen. Even daarna vond ik een leuk houten huisje langs de weg, bedoeld voor Apres Ski aktiviteiten, maar nu uiteraard dicht. Buiten stonden mooie piknik tafels en er stond achter ook nog een stapelteje kunststofstoelen. Ik zat daar dus zeer comfortabel te eten. Brood met roquefort kaas. Heerlijk, dat schimmelspul! Wat drinken, wat uitrusten en weer op pad. De strijd tegen de zwaartekracht. Tot nu toe kon ik steeds rond de 13 km/u fietsen, wat prima te doen is. Bij mij komen de problemen onder de 8,5 km/u. Dan kan ik met mijn versnellingen niet meer het zelfde konstant (hoge) traptempo houden en wordt het voor mij zwoegen. Het komt dan ook veel meer op pezen en kniegewrichten aan, niet mijn sterkste kant. Om 13 uur moet ik aan het laatste stuk beginnen van gemiddeld 9%. Dan beginnnen dus voor mij de problemen. Ik stuur een SMS naar Tineke dat ik over 2 uur op Col de Somport hoop te zijn. Dat klopt inderdaad. Met vaak even lopen, geraak ik steeds hoger. >Stuk voor stuk tel ik die laatste kilometers af. Het is beslist afzien. Mijn spieren doen al een aantal dagen wat pijn, maar ik gun mezelf geen rust om ze rust te geven. Dat zou betekenen dat ik me op een camping of elders moet zien te vermaken. Geen computer, geen spannend boek, dus dan maar steeds weer op de fiets. Dus rustdagen zijn er nooit van gekomen. Gisteren wel een halver rustdag, doordat ik maar 58 km naar Oloron hoefde af te leggen.

Om 15 uur eindelijk op de top. Laatste kilometer extra lastig door de harde wind die vanuit het zuiden steeds door de pas kwam waaien. Boven fiets geparkeerd, fleece aan, jasje aan (knalgeel) en lange broek aan. Daarna een % helling naar beneden over een zeer brede en goede weg, waar vanwege de nieuwe tunnel geen vrachtauto´s meer rijden. Met klapperende mouwen Spanje in geraced. Topsnelheid met 6 km/u verbeterd tot 65,5 km/u. Geen enkele trilling meer in de fiets, dat is allemaal helemaal OK. In de eerste stad al weer gedaald van 1680 naar 800 m. Meteen veel warmer.

Daarna gaat het wat minder extreem, maar nog wel een uur profiteer ik van het hoogteverschil en heb ik na dat uur Jaca te pakken. Inmiddels weer omgekleed, want het is 25 graden en de zon komt er zo nu en dan door.

Heel ander landschap, totaal ander cultuur. Gescheiden door hoge bergen.

Jaca door gefietst, want ik wil naar een camping toe. Blijkt vol te zijn.,

Dan nog maar 12 km door fietsen. Ook dit gaat nog steeds bijzonder gemakkelijk. Nog steeds fietsen in het dal van de rivier, blijft het geleidelijk zakken,.

Op de camping is plek onder de bomen op de roodachtig klei. Geen grassprietjes. Drrrooog!

Van nederlanders krijg ik een stoel, maar eerst drie wijntjes. Gezellig gesproken over vanalles. Ook over de Camino, die ze zelf vanuit nederland in 1998 fietsten. >Ze raden me aan om zoveel mogelijk refugio´s en albergues te kiezen. Beregezellig!

Op woensdag om halfnegen vertrokken. Relatieve rustdag. Nog steeds kan ik uren op mijn gemak fietsen. Gevoel van een E bike. Het zeer brede dal zakt nog steeds. Overal aparte grijze plaatjes klei, die redelijk in een helling blijft staan, maar blijkbaar snel door de zon verweerd. In 40 kilometer geen dorp, geen stad. Hier en daar wat nederzettinkjes. Ook geen plek om dus brood te kopen en helemaal geen plek om het even heerlijk op te eten. Gelukking heb ik nog wat lekkere dikke sneden, die ik dan maar staand op eet. Wat waterig ham er op en dan dus maar gauw weer verder fietsen. Nu wel stukken omhoog, en dat om mijn rustdag....

In Yeso kijk ik om me heen. Een man wil me in Spaans ergens attent op maken (winkel) >Blijkt ook uitstekend engels te kunnen. Hij is een gepensioneerd arts. Woont in Londen en Lausanne. Studeerde in VS en woonde op heel veel plekken in de wereld als arts. Kom even opzij staan, vraagt hij, en neem wat fruit. Hij opent de portier van zijn nieuwe auto en ik eet heerlijk fruit, blik drinken, brood enz We praten wel anderhalf uur, en ik krijg weer een zeer interessant boekentitel : How to read a book- (1939) Hij heeft het bij zich en leest het voor de 6 de keer. Achterin een lijst van boeken die men in zijn leven gelezen zou moeten hebben, van oude grieken tot nu. Na deze pracht ontmoeting fiets ik verder naar het volgende stadje. Ben nog wat vroeg. Zoek bank en schrijf in mijn dagboek. Dan naar de Albergue voor Pelerino´s . Er zijn 14 plekken, er zijn 11 bezet, maar voor 17:30 mag ik er als fietser geen bezetten. Nog maar even de stad in fietsen. Ik vind een plek waar een aantals computers staan en benut de tijd om mijn kleingeld kwijt te raken.

Straks kijken of ik er terecht kan. Zoniet dan wordt het de camping een halve kilometer verder.

Va

--
Halbe Klijnstra
De Gaest 4
8732 EK Kûbaard

7 en 8 juni 2010

2010-06-08T13:31:00.000-07:00

Nu een paar dagen zelf geen contact gehad met Halbe. Wel 3 sms'jes. Die geef ik nu even weer.

7-6 18.11 uur: Lis yn de tinte, dikke bui yn Oloron.

Moarn net sok goed waar, flink wat fytsers op camping. Hjoed 50 km dien. Rêstdei. Prima waar.

Hoop moarn mei Engels drop nei 1680 m. te klimmen, as it net reint.

8-6 9.36 uur: Urdos nog 15 km. Klim 900m. omhoog. Hoop over 2 uur op de Somport te staan.

Zie er niet veel, ga straks waarschijnlijk de wolken in. Jasje aan.

8-6 19.26uur: Zit 15 km voorbij Jaca op een camping. Nauwelijks bereik. Leeg land. Alles ok, maar het was een zware dag.

Vanaf nu rustig aan. Minder km. en overnachten in Refugio's. Trusten.

Van dat bereik klopt. Ik heb Halbe niet kunnen bereiken. Morgen maar weer eens proberen.

Nay, zondag 6 junihttp://www.blogger.com/

2010-06-06T12:52:00.000-07:00

Dit wordt een verslag van 2 dagen. Wanneer het donker wordt, gaat Halbe slapen. Gisteravond was ik te laat. Halbe zei, dat het daar eerder donker wordt, dan hier bij ons. Vandaag geldt dat niet. Om 20 uur heb ik de lampen al opgedaan.

Gisteren was het een warme (34gr) , maar een gezellige dag. Halbe vertelde, dat hij van kerkhof naar kerkhof fietste omdat hij daar water kon krijgen. Onderweg bij een kanaal langs, kruiste zijn fietspad, de wandelroute. Hij fietste een jonge vent voorbij en zei Hoi en de ander zei Hoi terug. Het was dus een Nederlander. Halbe is afgestapt en heeft 9 km met hem gelopen.

Onderweg zag hij nog een ouder echtpaar lopen, met een ezel, die vol bepakt was. Net als Jozef en Maria.

Vandaag was de voorspelling dat het in de namiddag zou beginnen te regenen en daarom maar vroeg gestart. Om 6.30uur. Eerst een bakker opgezocht en later nog een keer.

De stadjes hebben hier vierkante pleinen met galerijen, net als in Bologne. De handel wordt in de schaduw gedaan.

Schaduw was er vandaag niet te vinden. Het regende en motregende de hele dag.

Toch nog 140 km gefietst.

Ik vroeg aan Halbe of hij het nog leuk vindt, wanneer hij 's ochtends opstaat en dan bedenkt dat hij weer moet fietsen.

Hij zei: Ja, wat moet ik anders, op de camping is niks te beleven. Tot nu toe nog maar 4 medefietsers ontmoet. Maar dat komt omdat bijna iedereen de westelijke route neemt. Die is makkelijker. Maar dat verandert straks. Nog een stukje door de Pyreineeën en een klein stukje Spanje en dan komen de routes bijelkaar.

Halbe had vandaag een alternatieve route bij de stad Pau genomen. Deze was minder heuvelig. De route gaat van stad naar stad en alle stadjes liggen bovenop de heuvels. En wanneer je er weer door bent, ben je opgelucht en ga je met een rotvaart naar beneden, maar dan zie je het volgende stadje alweer op de volgende heuvel liggen en je denkt dan: dat zal toch niet.... Dus wel!

Hard werken dus.

Ik vroeg hoeveel km. er nog restten. 900km. Maar 100 per dag zal straks wel niet meer lukken. Het wordt gezelliger en daar wil je ook van genieten.

Het eten gaat goed. Vnl. blikvoeding. Heerlijke groentemixen en ratatouille. De spruitjes van Bonduelle waren vies. Overgekookt en zacht. Dat niet weer.

Het boekje met de route, die we gebruiken van Sytze is bijna uit. Morgen waarschijnlijk geen verslag, omdat ik dan laat thuiskom.

4 juni

2010-06-04T13:53:00.000-07:00

Vanochtend om 9 uur naar beneden gewandeld. Het oudere echtpaar ging ook" Rocamadour doen".

De hotels waren vol, maar het stadje was leeg. Zo de stad rondgewandeld en om 10.30uur weer terug op de camping.

Om 13 uur alles maar weer ingepakt en direct verkeerd weggefietst.

Een bijzondere tocht door en over de canyons. Boven was het rotsig en droog met kalkplateaus.

Het was heel mooi, maar ook heel zwaar. In weinig tijd veel hoogte overbruggen.

Op de camping prima gegeten. Enkele Fransen zaten op de camping en voor de rest leeg.

De municipaal campings zijn in juli en augustus open en eigenlijk in juni nog niet. Maar de deur was los en de douches werkten goed.

Vandaag overnachting 90 km zuidelijker dan Rocamadour.

Morgen vroeg weg omdat de verwachting is, dat het warm wordt. Dus eerst maar fietsen en bij de ergste warmte, rust nemen.

In elk stadje kan je bij de grote kerk een stempel halen. Er zitten vrijwilligers te wachten.

Zelfs bij een camping kon een stempel gehaald worden.

Rocamadour,3 en 4 juni 2010

2010-06-03T23:51:00.000-07:00

Het valt nog niet mee om Halbe overdag te pakken te krijgen. Het maakt nogal wat uit, wanneer hij in een dal zit of op de top. Zo ook gistermiddag. Ik moest gegevens hebben voor het installatiebedrijf en dat kon alleen via Halbe. Ik kon geen contact krijgen en mij werd door een vriendelijke vrouw meegedeeld, dat ik gratis een SMS-je kon versturen.

Dus ik mijn vraag doorgegeven en toen toch nog maar eens geprobeerd om te bellen en zie daar; contact.

Het was mooi weer daar en een prachtige omgeving. De mais stond hier 40 cm. Wel meerdere keren verkeerd gefietst.

Het oudere echtpaar van de dag ervoor waren tegelijk met Halbe weer op de camping. Zij hadden minder km gemaakt over dezelfde route.....

's avonds op de camping in l'Hospitalet was het gezellig. Hij had bij de buren een glaasje gedronken en gezellig gepraat.

Het was overdag 28 graden geweest en toen ik belde ± 22.30 zat Halbe nog in de korte broek. Op deze camping zaten meer Santiago-gangers.

Morgen 4 juni gaat Halbe wandelend naar Rocamadour. In het boekje van Clemens Sweermans staat: Het is aan te raden hier een nachtverblijf te zoeken, want een dag pauze voor een bezoek aan Rocamadour is "pelgrimsplicht"!

Het stadje ligt werkelijk tegen de rotswand geplakt.

En die welverdiende rustdag zal Halbe aan dit stadje wijden.

Motregen

2010-06-02T13:32:00.000-07:00

Een half uurtje terug kreeg ik een SMS'je en een half uur later een telefoontje uit Frankrijk.

Gisteren was een rotdag. Tot 13.30 uur regen en daaFan St. Jabik nei Santiagordoor koud geworden. Toen werd het droog en ja wat dan doen. Toch maar inpakken en fietsen, dan kan je weer wat warm worden. De gok was verkeerd genomen, want na een half uur begon het weer te motregenen.

En dat is de hele dag zo doorgegaan met maar 16 graden.

In Benevent heb je de keuze uit 2 routes. Oostelijk is de begaanbare route en die zou gefietst worden, maar helaas werd de verkeerde afslag genomen en kwam Halbe op de bergroute terecht.

Hij vertelde me, dat hij gescholden en gevloekt had om de slechte bewegwijzering en het niet hebben van een GPS. Op een gegeven ogenblik zat hij 12 km. westelijk van de route die hij moest hebben. De beslissing werd met tegenzin genomen ; omkeren en terug naar Benevent. In de motregen.... en mist.

Om 20 uur vond hij de camping die op de route aangegeven stond, maar de camping bleek gesloten. Zo nog 3 campings bezocht na veel zoeken en voor niks klimmen en dalen. Alles dicht.

Ook de huizen waren afgesloten, overal zaten luiken voor de ramen. Volgens Halbe zijn de huizen 's nachts totaal afgesloten van de buitenwereld. Je ziet geen leven alles is gebarikadeerd. Uit bittere noodzaak tot 22 uur doorgefietst met het gele jasje aan en de lichten van de fiets op.

Toen de fiets maar aan de kant gezet en de tent in heel lang nat gras opgezet.

Goed geslapen, maar geen douche en water en niet de mogelijkheid om de telefoon op te laden.

Vandaag vroeg vertrokken en een mooie fietsdag gehad. Mooie omgeving. Bewolkt en 19 graden. Onderweg ook nog met een ouder echtpaar gesproken. Zij hadden vorig jaar de westelijke route een stuk gedaan en vertelden, dat daar veel mensen waren, maar dat de route lang niet zo interessant was.

Vandaag toch nog 123 km gefietst. Totaal ± 1700. Om 20 uur een camping in Dozenac gevonden en gegeten en de telefoon weer opgeladen.

Morgen niet laat vertrekken met als einddoel Rocamadour.

Morgen maar weer eens bellen.

geen bericht....

2010-06-02T09:52:00.001-07:00

Gisteren en vandaag heb ik geen verbinding kunnen krijgen met Halbe. Ik denk dat zijn telefoon opgeladen moet worden. Overdag lukt dat dus niet.

Nu maar hopen, dat hij vanavond wel een oplaadpunt vindt op de camping.

Ik ben benieuwd of hij al van mijn kaart gefietst is. Dan moet de kaart omgedraaid en heb ik het eerste stuk van Spanje en de rest van Frankrijk weer beschikbaar.

Jullie horen van me zodra ik wat weet.

La Souterraine

2010-05-31T12:44:00.000-07:00

La Souterraine ligt ter hoogte van Geneve, alleen dan westelijker.

Net de telefoon neergelegd. Halbe kreeg het koud. Hij zat nog aan een tafel bij een meer op de camping. Een SVR camping nr. 225. Kan zo opgezocht worden op internet, volgens Halbe.

Hier had hij zijn eten klaargemaakt (rode biet) en opgegeten en gezellig met Servatius gepraat.

Servatius is een Brabander van 72 jaar, die de tocht ook doet, maar met 40 - 60 km daags ophoudt. Ook neemt hij vaker een rustdag. Maar is wel van plan om de terugtocht ook nog te fietsen. Hier hebben ze het ook over gehad. Na de gezelligheid in Spanje, kan het weleens als een koude douche werken, wanneer je tegen de draad in terugfietst.

Vandaag heeft hij meerdere "lotgenoten" ontmoet. Ook een heit met een zoon uit Venlo. Zij waren in het bezit van een GPS en Halbe heeft een tijdje met ze meegefietst en ervaren dat dat toch wel fantastisch fietsen was. Deze heit en zoon hadden geen tent bij zich en overnachtten ergens anders.

Gisteravond was heel gezellig geweest. Hij was op de camping van Frank en Wil en wie van de gasten dat wil, mag bij Frank en Wil eten. Halbe met nog 6 anderen hadden daar gebruik van gemaakt en het was dan ook superleuk geweest. Om 23 uur kwam hij weer bij de tent terug en een kwartier later begon het te regenen.

De hele nacht heeft het doorgeregend en vanochtend om 11 uur was het pas weer droog. Daarom was de start ook wat later.

Toch weer 100 km gefietst. Het werd nu koud, de zon ging onder. En het was helder. Dus dat voorspelt een koude nacht. De grijze fleecetrui gaat weer aan.

Alles gaat nog steeds prima. Wel veel 'op en del' maar wanneer het wat te heftig wordt, dan maar even lopen. Dit om de knieën te sparen. Het zadel was wel erg hard vanochtend, maar dat ging ook wel weer over.

Morgen kunnen het weleens wat minder km's worden. 30 graden is de voorspelling.

Dus vroeg vertrekken en maar zien wat er komt.

zondag 30 mei

2010-05-30T10:10:00.000-07:00

Omdat Halbe geen tijd heeft om een internetcafé op te zoeken en hij zelf geen laptop meegenomen heeft op de fiets, ben ik van plan om, wanneer ik kontakt heb gehad met Halbe, dit weer te geven in de blog.

Feite, Jaap en ik zaten nog wat na te praten na het eten toen er een sms-je binnenkwam.

Om ± 19.00 uur zat hij op de camping van Frank en Wil. Een stel Nederlanders die daar een camping runnen. Halbe was verschillende keren op internetreisverslagen tegengekomen, dat dat een gezellige camping was, die je beslist moest bezoeken. Ook in het boekje van Sytze, een eerdere Compastello-reiziger, stond de camping aangegeven. De camping ligt westelijk van Chateaumeillant en boven Neret. Vanmorgen veel regen , maar vanmiddag was het weer goed.

Veel wind, maar ook veel beschutting onderweg. Hij zal gaan eten van 19 - 21.30 uur. Een uitgebreid diner dus. Op de SVR camping zijn veel Nederlanders. Dus tijd om ook weer eens een praatje te maken.

Tineke

Op 1300 km in Nevers

2010-05-29T08:53:00.000-07:00

Zonet even kontakt gehad met mijn echtgenoot. Hij liep op dat moment met de fiets in de stad Nevers en had netFan St. Jabik nei Santiago eten gehaald voor het weekend. Het was nog droog, maar dreigend, morgen zou het motregenen en daarom wilde hij nu nog maar even doorfietsen. Niet alleen vanwege het weer maar ook, omdat Sytze van der Werf uit Kubaard in Nevers bestolen was. Ze hadden de achterkant van zijn tent opengesneden en zo de spullen uit de tent gepakt. En volgens Halbe liep die schurk daar vast nog wel rond.

Het viel hem onderweg op, dat er allemaal gele morgensterren langs de weg stonden, die bij ons zeer zeldzaam zijn. Onderweg was het ook wat gezelliger. Hij had onderweg meer kontakt en op de kamping was het ook gezellig geweest. Tot nu toe was het vrij eenzaam geweest.

Vandaag was een prachtige fietsdag met wat bewolking en 17 gr. Een aantal dagen terug naar Troyes was het ronduit eenzaam geweest. Geen leuke tocht. Op de tocht waren er geen dorpen en geen winkels en kampings geweest, bovendien had hij tegenwind 7-8 en schoot het niet op, maar hij moest wel doorfietsen om een kamping en een winkel te vinden. Het was erger dan de Ardennen. Maar vandaag was Halbe weer positief gestemd en kon hij weer genieten

dag 1 t/m 4

2010-05-22T03:30:00.000-07:00

Dinsdag 18 mei

Iets over half negen arriveren we met de auto in St. Jacobi. Naast de kerk parkeren we. Op straat een man in lichtblauwe trui: Tjipke. Natuurlijk dat kan,want hij woont in St. Jacobi. We stappen uit, ik wil snel beginnen om de fiets uit de auto te halen.

Eerst maar een bakje koffie, Halbe.

Ik volg Tjipke naar binnen, hij laat me voor gaan het zaaltje in van de kerk en dan zie ik ze zitten. Niet alleen Siem en Lourens die ik had verwacht, maar daar zitten wel 20 mensen in een kring aan de koffie. Allemaal geef ik ze een hand en ik krijg het er spontaan warm van. Na een korte toespraak, zingen ze voor mij vierstemmig een aantal liederen. Tineke en haar zus spreken mij een Ierse zegen bede toe. Ik kan nauwelijks de ogen droog houden. De woorden van de liederen die ik ook zelf vaak zong, krijgen opeens een andere lading. Dan naar buiten, onder pianospel van Hindrik van der Meer..." De frede van de greiden wês mei dij....."

De fiets opladen en ik fiets weg, naar het noorden: de waddenzee.

Onder de banden knerpen de miljoenen jacobsschelpjes, van het paadje naar de waddendijk. Ik zie een nieuw huis, met modern strak dak in de vorm van een beschermende Jacobsschelp. Zie een koppeltje gele kwikstaarten. Fiets langs het wad, snuif de zeelucht op. Meeuwen soaren boven de dijk. Ik ben op weg. Bijzondere start.

Eerst korte stop in Stiens, de route loopt op 30 meter van het huis van L. langs. Fles bijgevuld en gehoord dat het plan van deze ochtend door Tjipke was bedacht.

Weer verder door Leeuwarden (Jacobsstraat), Wirdum, stop tussen Friens en Irnsum. Eet brood. Kijk op boerderij van Bas en Elly uit. Het is koud. Fiets even naar de boerderij. Spontaan krijg ik van Elly een kadootje: een engeltje " to pin on your shoulder" Met het engeltje fiets ik nu naar Santiago.

Moeilijk om de route vaak vast te houden. Maar ik weet zo ongeveer de route en vind het steeds weer terug. Fiets door naar Steenwijk, Blokzijl, Zwolle. Vind na Zwolle een minicamping. Om 22. uur lig ik in de slaapzak. En slaap prima.

Volgende dag de Hanzeroute opgepakt. Uitstekend aangegeven. Duurt lang. Want de route slingert langs alle mooie dingen van de IJsselstreek. Maar veel kilometers, zonder veel naar het zuiden te geraken. Maar het is wel genieten. Veel vogels. Ooievaars. " Unlân", wat niet produceert, maar wel mooi is. Verschillende stops op luwe plekjes, want het is nog koud. Eten gekookt overdag. Rijst met prut... ´s Avonds laat in Aerdt aangekomen. Weer prima geslapen.

Dag drie

Vanuit Aerdt naar Panningen. Daar om halfelf over de Rijn. Veel warmer weer nu, veel meer fietsers op de weg. Klein pontje, speciaal voor fietsers en voetgangers. Het is erg druk op de rivier. Grote golven, je moet je beslist vasthouden, zo gaat het kleine bootje te keer. In Millingen aan de wal gezet. Nu de Maasland route opgepakt. Van Millingen naar Maastricht 220 km, wederom langs alle moois van de streek. Na 20 km (?) kom ik in Berg en Dal. Ik moet van de fiets, kan de helling niet opkomen zonder mijn kniën te forceren. Dus lopen. Onderweg weer heerlijk zitten lezen in het boek van Gerard Knol. Deel over afbraak theologie. Dan verder lopen en weer op het zadel. Kilometers heerlijk landschap. Lijkt wel Denemarken. Veel routes parallel aan het Pieterpad. Zie ook de eerste lange afstand wandelaars, maar ze gaan niet naar Santiago.

Ik fiets de hele dag op de spaarstand. Al drie dagen noorden wind, dus het gaat heel relaxed. Ik weet dat er nogal wat mensen in Frankrijk knie problemen hebben na het passeren van de Ardennen. Tot no toe nergens last van. Wel van wat spieren, maar " no pain, no gain". Op het zadel zitten is ook geen probleem.

Ik overnacht onder Venlo, nadat ik (per ongeluk) in Duits bos was geraakt.

Dag vier

De topdag van deze reeks.

Luie dag. Ook vandaag. Heerlijke temperatuur.

Na 20 km. (al weer) over de maas met pont. Ik zie een prachtige west oever in de zon, dus daar fiets ik naar toe. Op een bank zit een man. Fiets staat er naast. Hij spreekt me aan. Ik versta hem niet (een oor zit dicht, moet ik nog even openspuiten, komende dagen...) Na een aantal zinnen vraag ik hem. Bent u toevallig filosoof?

Dat vragen wel meer mensen mij. zegt hij. Hij is WAOer, maar schrijft boeken over filosofie en levensgeluk. Ik praat twee uur met hem. Hij spreekt 80% van de tijd en vindt dat ik goed kan luisteren..haha. Toch is het een goede waarnemer en hoor ik mooie dingen, die tot nadenken stemmen. Ik krijg zijn kaartje, geef hem de mijne en hij vertrekt. Ik droog de tent en maak koffie. Om twee uur fiets ik verder. Vaak over de Maas met pontjes.

Bij een klein pontje, particulier dus duur, moet ik 1,50 betalen. Er is nog een fietser en de pontbaas neemt rustig de tijd. Aan de andere kant staan al een aantal fietsers te wachten. Na tien minuten vertrekken we.

" Ik zal proberen de overkant veilig te halen" We hadden het over St Christoffel gehad..

Aan de overzijde houdt hij me even tegen. "Kijk", zegt hij. En geeft me mijn geld weer terug. Pelgrims worden gratis overgezet.

Ik kom op een soort schiereiland terecht met allamaal bungalows, recreatie plassen, weet niet hoe verder. Fiets weer terug naar de pont en vraag de weg. De tegenvraag is vaak waar ik naar toega, gezien mijn bepakking. Ook nu weer ontspint zich een diepgaand gesprek, over het waarom, de doelen, de doelen in het leven.

Om zes uur kom ik in Urmond aan, bij mijn oude Deltavliegvriend. Ik eet en slaap daar om de volgende dag naar Maastricht te vertrekken. Het echte begin van de routeboekjes die ik bij me heb.

Halbe Klijnstra

Urmond, 22 mei 2010

Oer tsien oeren

2010-05-17T15:42:00.001-07:00

Noch even sliepe, foar safier dat wol en dan bringt Tineke my nei St. Jabik. Drok de lêste dagen. Noch fanalles foar elkoar meitsje wolle. It measte fan de checklist sit wol yn de fytstassen, wat noch net klear is, keapje ik ûnderweis noch wol. Haw dochs noch mar in extra fleece trui mei nommen. Moarn keapje ik ergens in flacon mei sjippe (foar waskje fan mysels en de klean) in fleske oalje foar de bakkerij, sâlt, oploskofje en in skriuwboekje. De lader noch in kear oan de tillefoan en moarn net ferjitte.

Fan 'e jûn útfûn hoe as ik de tinte hartstikke fêst op de bagagedrager bine kin. Gewoan mei in sterk stikje nylon tou, mei in extra luske deroan, om it noch even goed oan te heljen...Dat jout grif in stik extra stabiliteit. Moarn sille we it gewaar wurde.

Haw net mear belle om in Wommelser 'Jacobi'- stempel. Ek net nei St . Jabik om te sjen wat dêr mooglik is. It is der allegear by bleaun. Mar ik wit dat ik der west bin en dat is it wichstigste.

Fan doel om moarn op it waarmst fan de dei my earne del te jaan. Wat lêze, ite en drinke, miskien in tukje dwaan. Gok sa op in lette oankomst op in camping, om sa al ridlik gau yn de sliepsek te kinnen.

No earst sliepe

Brrrr.....fietsen?

2010-05-12T12:29:00.000-07:00

Koud vandaag. In Friesland kwam de temperatuur niet boven de 7 graden. Ik lig 's nachts op een comfortabele matras onder een dekbed, met daarop nog een deken. In de slaapkamer is het ook koud, niet veel boven de 10 graden. Maar ik lig heerlijk warm. Door het beregende raam zie ik de kale taken van de essebomen bewegen in de koude noordenwind. Om met dit weer in een tentje te moeten bivakkeren is zeer onprettig. Alleen in de slaapzak is het warm, tenminste dat hoop ik. En wat doe ik na een hele nacht regen, wanneer het 's ochtends nog steeds door regent. Kijk ik op buienradar en besluit dan toch maar op te breken? We zullen zien. Maar aantrekkelijk is het niet.

Heb vanochtend een waterdicht ademend jasje gekocht, om tijdens de regen door te kunnen fietsen. Geen bescherming tegen water voor benen en schoenen. Normale temperatuur voor deze tijd van het jaar is evenwel een graad of 17. We zullen zien. Het kan alleen maar beter worden.

Oude fiets

2010-05-08T13:55:00.000-07:00

Gisteren alle tassen nog eens aan de fiets gehangen. Tent in lengterichting stevig op de bagagedrager in geknoopt met 'pick-up' touw (oude boerengewoonte...) De fietstassen gevuld, deels met nepbagage om op de kilo's te komen. Zo naar rijwielhandel gefietst om daar te laten zien, dat ik last hebt van 'shimmyen', het zeer hinderlijk vibreren van de complete fiets. Meteen toen ik wegfietste merkte ik op dat het minder erg was dan drie weken geleden bij het ritje naar Drenthe. De manier van vastmaken, gewichtsverdeling in de tassen heeft blijkbaar wel invloed. In de winkels hebben de profs aan mijn fiets staan schudden en constateren ook dat er een hinderlijk schudden ontstaan waarbij het slingeren aan het stuur resoneert met een schudden van de achterzijde van de fiets. Vervelend als je met meer dan 50 van de berg af gaat.

Na overleg met Batavus is besloten mijn fiets naar de fabriek te halen. Hij wordt volgende week uitgebreid getest. Dat duurt normaliter zeker een week. Mijn oude fiets heb ik mee gekregen als vervangend exemplaar. Die voelde meteen vertrouwd aan. Gelukkig is Heerenveen vlakbij, dus zodra de fiets getest is en klaar is, of wat dan ook maar wil ik hem zelf wel ophalen, want ik wil graag op de datum van 18 mei. Simpel omdat dat in mijn hoofd zit.

We zullen zien hoe het komt.

Bevrijdingsdag

2010-05-05T10:48:00.000-07:00

Het was koud, maar toch gisteravond nog even op de fiets gestapt om 19:55. Een muts opgescharreld en warme handschoenen. Versleten klompen aan de voeten.

Ik had er niet aan gedacht dat het dodenherdenking was. Op alle friese kerktorens een vlag halfstok. De noordenwind verminderde al weer sterk. Sommige van de talrijke windturbine's schakelen al weer over naar laag toerental (14 omw./min.) Het omschakelpunt ligt bij een gemiddelde van ongeveer 4 m/s. Ondanks de afnemende wind toch eerst maar noordwaarts gaan fietsen. Na de slingerende Slachtedijk verder over het prachtige fietspad van de 'griene dyk' richting Spannum. Fietsen over meer dan 800 jaar oude dijktracé's zonder een auto tegen te komen. Maar even over Spannum, het asfalt trapt zo makkelijk onder me door. Na Spannum weer een mogelijkheid om een zeer smal weggetje te nemen naar Edens, toch maar door gefietst naar Winsum. Na de brug het fietspad richting Oosterlittens. Een route langs een oude trekvaart, waar ik in jaren niet langs gefietst ben. Bij Oosterlittens twee maal over een 'heechhout' (smal hoog houten bruggetje) waarna ik op het oude jaagpad naast de Bolswarder trekvaart kom. Dit kan ik tot Wommels met wind in de rug volgen. Zonder er erg bij na te denken volg ik een route die gerust "Fietsen langs oude wegen" genoemd kan worden. Om vijf minuten voor negen stap ik thuis weer van de fiets. Het tellertje staat op 527 km, weer 24 km toegevoegd aan mijn trainingstotaal. Ik sta er versteld van dat het zo makkelijk ging.

Naar Santiago. Ik heb er zin in.

Fietsroute langs oude wegen

2010-05-02T06:22:00.000-07:00

Van Jan en Tjitske [ http://jentoppaad.waarbenjij.nu ] die zaterdag 1 mei te voet zijn vertrokken, kreeg ik onderstaande schelp welke ik op mijn voortasje ga bevestigen.

Langs oude wegen naar Santiago. Onderstaand kaartje van het deel door Frankrijk laat zien dat de route in Aken of Maastricht kan worden begonnen. De oudste papieren heeft Aken, dus ben ik van plan om vanuit Maastricht naar Aken te fietsen en daar de route van Schweerman op te pakken. Aan het einde zijn er ook een aantal alternatieven mogelijk

een uitstapje maken via Lourdes
Parallel aan de bergen naar St. Jean om vandaar uit een lagere pas te passeren.

Credential

2010-04-27T14:59:00.001-07:00

Hjoed is myn credential arriveard. It documint wêr 't de stempels op sammele wurde kin, sadat ik yn Santiago it bewiis helje kin dat ik de pylgerstocht fytst haw.

It jout ek rjocht op ferbliuw yn de saneamde 'refugio's yn Spanje. Mar dêr jild, dat rinners foar fytsers geane. Dit jier binne der mear as oare jierren, haw ik fan Jan in Tsjitske heard, omdat 2010 yn bysûnder jier is. Dus drokker op de route en dus miskien mear kampeare.

Fytse? Hjoed allinne hin en wer nei de JUMBO. Keninginnedei stiet foar de doar, dan mar wer wat kilometers op it sadel sitte.

Jacobs skulp

2010-04-26T15:30:00.000-07:00

It hiele ôfrûne wykein hast mei sjongen dwaande west, mar it hat dochs noch 25 fyts km opsmiten troch de ritsjes nei Itens en Easterein. Snein te middei ergere oan it sjongpeil yn Easterein. Ut boazichheit ferskuorrend hurd nei hûs fytst. Koe de tritich op 't lêst nei mear hâlde, mar it helpt om de spieren sterker te meitsjen. Totaal no 570 km fytst fan ôf 1 april. Fan de lange tocht fan foarich wykein nei gjin lêst hawn. Dat is goed foar it selsvertrouwen.

Justerjûn bij Jan en Tsjitske yn Wommels west. Sij geane op 1 maaie fuort nei Santiago. Hij rint, sij rydt yn in kamper mei en rint sa no en dan. Ergens bij Maastricht sil ik se ynhelje. We hawwe ôfpraten om dan fan te foaren even te beljen, om sa in nachtsje op deselde camping te stean en de earste ûnderfinings út te wikseljen. Sneon om njoggen oere geane se fuort nei 't se yn de Jacobitsjerke de pylgersseine meikrigen hawwe. Fansels is harren earste stempel dy fan de eigen oan Jacobus weide tsjerke.

Fan Tsjitske krige ik in prachtige grutte skulp dy 't foar op myn stjoertaske befêstige wurde kin. Se hie der in hânfol fan opskarrele yn Skotlân en meinommen nei Fryslân. Hartstikke moai!

2010-04-18T09:01:00.001-07:00

Gisteren een prachtige dag. Optrekkende mist, waar de ochtendzon korte metten mee maakt. Een wolkenloze hemel, vandaag geen vliegtuigen. De organisatie van de vijfde Lytse doarpen rintocht had het zich niet beter kunnen wensen. Van alle kanten reden de auto's tegen achten naar Kubaard. Langzaam relaxed, er van overtuigd dat het voor hen een mooi dag gaat worden. Om tien over acht staat het vak wat van dranghekken is gemaakt al helemaal vol. De eerste groep heeft er zin in. Rugtasjes, wandelschoenen, petjes... Ik krijg het woord van de organisator en spreek de wandelaars toe namens het dorp Kubaard. Ik vertel ze over de menselijke snelheid van 5 tot 6 km/uur. De snelheid waarbij een mens tot rust komt. Waarbij er tijd is voor elkaar. Over oude wegen gaat men van dorp tot dorp door de groene grazige weiden. De roep van de grutto, het eerste groen van de meidoorns. Lopen door een Friesland, waar de lente op uitbarsten staat.

Het is eigenlijk het verhaal van de pelgrimstocht. Even niet stressen, snelheid moeten maken. De prestatie is het lopen. Hoewel de blik van al dat wandelvolk, wat zich vrijwillig laat kooien achter dranghekken mij tegenstaat, wens ik ze een goede tocht, want de de gouden wijzers op de kerktoren geven aan dat het precies kwart over acht is.

Daarna fiets ik naar huis en maak alles klaar voor een fietsweekend. Om alles wat uit te testen. Het neemt meer tijd dan ik verwacht. Tegen half elf fiets ik weg. Richting het oosten, want volgens "Windfinder" wordt ik dan de hele dag aangenaam gestuwd door de wind. Doel is Eesergroen, ten zuid oosten van Assen. Afstand is 105 km, maar dan moet je nergens verkeerd fietsen. Ik kon nergens een kaart van Nederland vinden, dus maar met een print van Routenet.
Dat valt niet mee: Alleen maar aanwijzingen over rechts- of links afslaan en de naam van de straat waarop je dan loopt.

De eerste kilometers gaan niet zo best. Zere spieren (van de sprint van donderdag?) en het zadel voelde wel erg hard. Om kwart voor vijf aangekomen in Eesergroen, bij het veld waar een aantal leden van Deltaclub Fenix aan het lieren zijn. Het is niet erg thermisch, zoals gisteren toen de lucht vol was met mooie bloemkoolwolken. Dus na het optrekken naar 400 m hoog, zijn de meesten na 400 seconden ook weer op landingsveld.

Op onderstaande link sta ik achter de vleugel van Coen.

http://www.youtube.com/watch?v=egCO04pxZbs

Om zes uur voel ik een paar keer aan mijn hoofd. Dat doet zeer en de conclusie is dat het verbrand is, ondanks wat factor 20...Ik heb geen petje. Heb een hekel aan hoofddeksels. Besluit om maar weer richting Friesland te fietsen. De wind is aan het afnemen, zoals meestal in de zomerperiode, dus wellicht kan ik nog in Appelscha geraken. Dan hoef ik morgen met waarschijnlijk zere spieren, niet meer dan een 80 km te doen.

Gelukkig staan er zo nu en dan weer borden van het fietsroutenetwerk van Midden Drenthe, zodat ik mij wat kan oriënteren. De zon is al onder, wanneer ik om negen uur camping "De Roggeberg" op fiets. Ik zet er snel mijn tent op en neem een douche. Na een patatje en kroketje installeer ik me om tien uur op mijn slaapmatje. Veel kleren aan, sokken, muts op en en deken over de slaapzak. 'k Slaap al gauw, maar binnen een uur ben ik weer wakker: pijnlijke schouder. Ga op de rug liggen...Om twee uur weer eens bezig geweest met herinrichting van kussen en bedekking. De hele nacht slaap ik in rukjes van hooguit een uur. Het is net warm genoeg, maar op mijn favoriete rechterzijde is het pijnlijk slapen. Thuis zakken de uitstekende delen (heup en schouder) diep in een pocket vering matras, maar vannacht is het Thermarest matrasje maar 4 cm dik. Om half acht "sta ik op", doe fiets kleren aan, trui en jas aan, want het is omstreeks nul graden. Alles prop ik weer in de fietstassen. De kletsnatte tent vouw ik ook maar weer op.

Ik fiets kalmpjes weg. Nergens last van. Valt me mee. Na drie kilometer een prachtig meertje met een bank. Even zitten in de zon. Windstil. Alleen vogelgeluiden. Lees de hoofdpagina van de Leeuwarder Courant. Dan maar weer verder over het schelpenpad door bos en stuifduin. Al gauw jas uit en trui voor een dunnere verwisseld. Het domme BEVEROL mutsje hou ik op, want mijn hoofdhuid verdraagt even geen zon meer. Bij Wolvega een langere stop. Saaie recht wegen. Er zijn veel leukere, maar zonder kaart kies ik de mij bekende route. Zadel en spieren voel ik goed, maar knieën doen geen pijn. De hele tijd draai ik zestig tot zeventig omwentelingen per minuut.

Na mijn 'koffiestop' weer verder. Nu geen eten meer. In Heerenveen koop ik twee snikkers bij een benzinestation en laat mijn bidons vullen. Binnendoor naar Joure en dan verder op bekende wegen. Heb er inmiddels schoon genoeg van, maar zie zo gauw geen geschikte plekjes om even lekker uit te rusten. Bankjes genoeg, maar de luchttemperatuur is koud, dus moet je helemaal uit de wind zitten. Om drie uur thuis. Meteen tassen van de fiets, wat drinken en eten. Daarna even zitten. Val meteen in slaap. Pet over het hoofd.

Conclusies: Fietsen gaat goed komen, maar er zijn wel een tweetal lastige zaken:

Slapen op een 3,8 cm dik matrasje is zeer oncomfortabel. Wellicht toch maar op een luchtbed. Dat was in het verleden ook altijd goed. Ik blaas ze in enkele minuten vol. Ze isoleren niet, wat de matrasjes wel doen. Gewicht is waarschijnlijk wat hoger.
Al in de eerste honderd meter viel het me op: de bepakte fiets begint makkelijk te slingeren/schudden. Ik kan geen ritsje dicht doen of muts op zetten, want ik moet minstens één hand aan het stuur houden. Ook liggend om mijn ligstuur kan bij wat hogere snelheid (in tunnel) die slingerbeweging ontstaan! Het stuur begint te schudden en de bagage achter schudt in dezelfde frequentie mee. Hopelijk is dit op te lossen.

Rondje Welsrijp-Baard

2010-04-13T13:33:00.000-07:00

Vandaag mooi op tijd klaar met isoleren. Inblazen van Isofloc tussen dakbeschot en voorzetwanden. Na opruimen even krant gelezen en toen het jasje aan en op de fiets gestapt. De zware werkbroek met kniestukken maar even uitgetrokken en verwisseld voor en spijkerbroek. Om 16:30 vertrokken naar Spannum. Flink traptempo (70) met 18 km /uur tegen de wind in, achter boompjes en boerderijen wat harder. Prachtige heldere blauwe lucht. Polaire koude lucht, redelijk windje. Grutto's laten van zich horen. Bij Tzum krijg ik het al aardig warm, dus doe ik mijn jasje (niet ademend) uit en doe het in de fietstas. In oude trui en op klompen fiets ik verder. Na Welsrijp begint een schelpenpaadje, zo door het weiland. Allemaal symbolen van de pelgrimstocht, waar ik zomaar over heen fiets. Goed uitkijken wanneer ik het spoor oversteek. Ik zie de trein aankomen. Na Tsjepenboer krijg ik voor de wind en zijwind, dus kan ik even rechtop komen. Geniet van de stille B-wegen waar ik slechts enkele keren per jaar langs rijd. Bij twee boeren zie ik dat ze het eerste gras hebben gemaaid. Niet gek voor de 13 e april. Dan kan de kostprijs wil snel een aantal centen per liter dalen. Via Huins naar Lions en dan naar Baard. Deze keer kies ik niet voor de route langs de jaagpaden, maar volg de weg. Na Oosterlittens over Hennaard pal in de wind naar Edens, dan met zijwind naar Wommels. Om zes uur weer thuis en weer 31 km toegevoegd aan mijn trainingstotaal, zonder last van mijn knieën. De knieën zijn waarschijnlijk mijn zwakste schakel en deze wil ik in zo'n goed mogelijke conditie zien te brengen.

Vanavond nog even op de fiets naar een vergadering geweest.

De uitrusting

2010-04-12T11:23:00.000-07:00

De fietsreis naar Santiago wordt mijn eerste fietsvakantie ervaring. Of het een vervolg zal krijgen, moet ik nog even afwachten, maar het lijkt me beslist leuk. Ik begin met een simpele uitrusting: een nieuwe fiets en de rest via marktplaats aangeschaft. Niks geen bijzonders. Ik fiets altijd in gewone kleding, geen speciale fietskleren, nooit een 'koersbroek", geen spd klik-pedalen...geen petje, geen handschoentjes. Dus zal ik dat ook nu niet doen. Wel wat licht shirts bij Lidl gekocht met cool-max stof, wat uitstekend kan ademen. Ook geen helm of pet. Gebruik wel zonnebrandolie. Een helm is inmiddels verplicht in Spanje, wellicht dat ik er daar een koop. Moet nog wel een ademend jasje versieren. Merk het meteen wanneer de stof niet ademend is. Zelfs je armen worden nat.

Ook moet ik nog een goede slaapzak aanschaffen en een paar geschikte schoenen. Zou ook op klompen kunnen fietsen. Doe ik nu ook vaak, maar in Spanje kan het best 35 graden zijn, wat ik op zich geen probleem vind, maar dan heb ik liever ademende schoenen.

De fiets

Batavus Apache Suprema. 28 inch wielen. Vooral vanwege het gewicht.

De fiets heeft 27 versnellingen. Kleinste verzet is 1,5 meter per trapper omwenteling. Daarmee hoef ik niet gauw te gaan lopen.

Simpele AGU fietstassen voor en achter. Niet de mooie waterdichte Vaude´s, wellicht later eens.

Paar weken geleden bedacht dat ik ook maar een brandertje en pannen mee neeem. Weer bijna een kilo, maar het lijkt me wel een leuke activiteit voor ´s avonds. Ik was van plan om veel muesli te eten, een uitstekend krachtvoer. Mooi licht ook. Zeer geschikt als ontbijt voor de lunch. We zullen wel zien wat de SuperU voor me in petto heeft.

Voorlopige uitrustingslijst.

Achtertassen 950x 2 2050

voortassen 850 2 1300

stuurtasje 750 750

tent waterdicht 5000

laapmat Thermarest 1050

slaapzak Vaude Mandanlight 1200

lakenzak 300

broek lang 750

broek kort 450

t-shirt 230 2 460

fleece trui 450 1 450

onderbroeken 60 3 180

sokkenpaar 50 3 150 fietsjasje 400

regenpak 800

scheerapparaat 300

toiletartikelen 305

telefoon+lader 125

sloop 125

stoel?

450 boek

400 beurs

300

bandenplakset 125

washandje 50

zeep 50

zonnebrandolie 120

handdoekje 70

sandalen 750

campinggaz brander 264

gasblikje cv 270 Plus 230

pannen 350

bestek 150

olie 180

muesli 250

instant maaltijd 350

spaken 80 kettingolie?

80 kaarten,

gidsen 600

paspoort, boekje,pen 60

restant 310

TOTAAL 19614

Voorbereidingen

2010-04-12T10:55:00.001-07:00

Doel is om half mei te vertrekken. Vier weken later is het de langste dag, dus hoeft er geen gaslamp mee. Bedoeling is ook om de oostelijke route te fietsen, dus door de Ardennen naar Vezelay, waar vele pelgrimswegen samen komen. Deze route is wat meer geaccidenteerd, maar daar laat ik me niet door afschrikken. Waarschijnlijk kom ik er wat minder nederlanders tegen, want de meeste fietsverhalen die ik lees zijn van mensen die de route vanaf Haarlem via Chatres kiezen. Ik krijg dus na enkele dagen meteen flinke heuvels te verwerken. Ik kom ook verhalen tegen van mensen die knieproblemen hebben in noord Frankrijk. Kennelijk veroorzaakt door overbelasting in de Ardennen.

Het is trouwens ongelooflijk wat je kunt vinden over het pelgrimeren naar Santiago. Heel wat websites heb ik gelezen. In een bestand sla ik adressen op, info over uitrusting enz. Mooie droogtrainingen voor lange winteravonden...

In de afgelopen weken ben ik weer een beetje begonnen te fietsen. Dat ik doe ik de hele winter wel door, naar de dorpen in de omgeving, maar dat houd met 15 km per week wel op. Inmiddels in drie weken zo ´n 10 uur gefietst. Vorige week vrijdag mijn nieuwe fiets gehaald (Batavus Apache Supreme) Deze is zes kg lichter van mij vorige Raleigh, welke 21 kilo woog. Uiteraard voorzien van geveerd zadel en geveerde voorvork. De nieuwe heeft dat niet en dat moet wel even wennen. De kilometer teller staat nu op 45. Na flink prutsen met stuur hoogte, zadelhoogte, zadelhoek etc benader ik weer aardig de maten van mij oude fiets, waarvan ik alle maten had opgeschreven.

De datum voor vertrek heb ik geprikt op 18 mei. Zomaar, om een datum te hebben. Morgen dus nog 5 weken te gaan. Dat geeft genoeg tijd voor nog wat extra training. Ik probeer nog een 500 km te fietsen voor die datum. Dat is elke week een uur of 4 tot 5 op het zadel.

Eerst thuis nog proberen de verbouwing zover af te krijgen dat we de nieuwe ruimtes kunnen gaan bewonen.

Aanleiding tot de pelgrimstocht

2010-04-12T10:33:00.001-07:00

Altijd al gedacht dat ik nog eens naar Santiago wilde fietsen. Op een keer wanneer ik tijd zou hebben. Maar er was altijd vanalles, waardoor een lange tijd achter elkaar van huis zijn niet zo voor de hand lag.

Enkele jaren geleden werd ik geraakt door het enthousiasme fan pastoor Jan van de Wal uit Bolsward. Drie avonden was ik met een groepje bij hem te gast en werden we zeer aangenaam verrast door de rijke symboliek die is verbonden aan de pelgrimstocht naar Santiago de Compostello. Van de Wal heeft de tocht vroeger gelopen en staat ook aan de wieg van het friese Jabikspaad. Vanaf die tijd begon ik er meer over te lezen. Overal kom je de heilige Jacobus tegen. In Wommels is een Jacobuskerk, waar ik het eerste stempel wil halen. St. Jacobi aan de waddenzee is het vertrekpunt van het friese Jabikspaad. Het loopt uiteraard door Leeuwarden, over de Jacobsstraat, door de Jacobspoort naar het zuiden. De melkweg volgend, wanneer die zomers richting zuidwest staat. Stella Maris, ster van de zee, ster van Maria. Leuke dingen waar ik meer van wil weten.
Naast de historische kant van het volgen van oude pelgrimsroutes, ben ik ook een enthousiaste fietser. Zie niet op tegen de kilometers en de hellingen. Ben er goed voor gewaarschuwd om er vooral geen wedstrijd van te maken, maar royaal de tijd voor mooie dingen te nemen. Dus niet in drie weken, maar minimaal 4 weken. De tocht is ca 2800 km, dus is het gemiddelde dan 100 per dag. Het doel is uiteraard de weg er naar toe.